‘t Peperemuntje
Niet iederien had têlefoôn indertoid, nei, veul ging nag met de post. Op een dag kreeg ik as jonge joôn een briefkaartje. Of ik de are week bai Siemen Groet komme kon om de voerbiete, die op driekwart bunder stonde, op stik te zetten.
Nou kwam ik wel meer boi Siemen as hoi en de vrouw d’rs een daggie weg ginge. ’k Most den z’n voif koetjes verzurge en melke.
Thuis was d’r effe wat minder werk, dat ik skreef t’rug dat ik de are week komme zou.
Afoin, maandagsoches om acht uur nei de bouw, kruipersbroek an en de man drie regels tegeloik. Onderwoil bar teute met mekaar over z’n bedroifie met z’n koetjes, koôl en piepers en over wat of ik op lagere landbouwskoôl allegaar leerde.
Siemen rookte niet, maar as we op ’t kopend ware, dede we effies de biene strekke en den kwam steevast ’t rolletje King peperemunt te voorskoin.
’s Middes drie uur was ‘t toid voor een koppie en melkerstoid voor Siemen.
Ik gong deernei allien verder. ’t Liep boidat teugen zes uur dat d’r zô maar een peperemuntje op ien van de bieteplantjes lag.
Noh, hoe ken dut nou, skoôt deur me heen. Zou de ien of are veugel ’t strooid hewwe, ‘t ken zômaar weze want ’t barst hier van de eksters en kraaie.
De are dag vertelde ik an Siemen wat ik guster an ’t end van de dag vonden had op ’t kopend. D’r kwam een breie gloim op z’n toet en hai zee:
’Zo, zo, mejoôn. Den hew je de dag goed volmaakt!’
Gerrit Dekker, Tuitjenhorn - Skroiversgroep Langedoik - Stichting Creatief Westfries
