Een eerlijke oorlog
Bent u al die kermende, protesterende voetjeballers ook zo beu? Zitten het shirtjesgepluk, tijdrekken en ontelbare schwalbes u dwars? Bent u wars van alle rellen rondom het ‘spelletje?’ Voor hét alternatief ga ik terug in de tijd.
Ik herinner mij de gouwe, ouwe Studio Sport zondagavonden. Samen met mijn vader koekeloerde ik naar onze favoriete sport: rugby! Wij verlustigden ons aan die spierbonken die rücksichtslos op elkaar inbeukten teneinde het ovale leder over de achterlijn te drukken. Ik vertel graag wat meer over die ‘eerlijke oorlog’ die ons magisch bekoorde. Door grote wedstrijden zoals het Six Nationstoernooi ontdekte ik hoe fair rugby eigenlijk is. Spelers trekken wel eens aan een shirtje, maar dat mag. Ook hebben zij wel eens ‘mot’ met een andere ‘buffel’, maar nooit ontaardt dat in ‘laag’ gedrag. De scheidsrechter, ouderwets mikpunt van hoon en agressie in voetbal, is bij rugby heilig. Hij staat in verbinding met de TMO, een soort VAR die bijna alles ziet. De spelers blijven ook van de referee af; scheidsrechter aanraken is ‘not done’. Spelers die een gele kaart en een tijdstraf van tien minuten op de ‘Sin Bin’ krijgen, accepteren dit gewoon. Verder is er geen supportersgeweld, want fans van beide clubs zitten gebroederlijk door elkaar en drinken na de match gezamenlijk een pint. Ja, echt waar! Naast fairplay en respect trekken nog meer zaken mij in rugby aan. De no-nonsensementaliteit van de spelers; zij geven nimmer op. De gigantische voorwaartsen die als tanks zonder te rillen op elkaar inbeuken. Het samenspel waarbij de bal elkaar achterwaarts wordt toegegooid. De scrums zijn toonbeelden van pure massa, kracht en evenwicht. Het ongelooflijk accuraat schieten van de kickers tussen de palen; lastig met zo’n ovale bal. Rugby is bikkelhard en rauw. De ongebreidelde fysieke en mentale passie die de spelers tentoonspreiden, doen voor mij voetbal verbleken. Het is oprecht een ‘eerlijke’ oorlog. Hadden we die maar meer op deze aardkloot!
Ron Hoogland