Ondersteboven
In een ver verleden ben ik ambachtelijk opgeleid tot handzetter, en misschien wel als één van de laatste.
Een handzetter is iemand die teksten drukklaar maakte voor kranten, boeken of tijdschriften. Op zijn kop in spiegelschrift, fysiek losse letters tot volle zinnen rijgen. Daardoor heb ik waarschijnlijk de liefde voor de geur van drukinkt, papier en het eindproduct ontwikkeld. Ondanks mijn bescheiden boekenkast geldt voor mij: waar mijn boeken zijn, daar woon ik. Dus ook in mijn nieuwe woning staan ze knus in een hoekje stof te vergaren. Niet op alfabet of kleur, maar op thema. Althans, dat probeer ik, het loopt nogal eens door elkaar.
Voor het verlengen van mijn ID - dat plastieken kaartje - moest ik voor het eerst in ons gemeentehuis zijn. Tot mijn verrassing trof ik binnen een gigantisch trappenhuis vol boeken, een bibliotheek waar blijkbaar een stadhuis omheen is gebouwd. De verdiepingen lijken als een omgekeerde levensloop op vitaliteit te zijn ingedeeld. Oudere onder, de jeugd boven. Er is gelukkig ook een lift en je mag overal komen. Voor de allerkleinsten is echter de topverdieping gereserveerd, waar ze vrij kunnen ravotten, onderzoeken en beleven. Of geboeid indrukken opdoen, tijdens het voorlezen.
Waar men voorheen naar de bieb ging - voor informatie, kennis, inspiratie of kasten vol verhalen (in mijn tijd zelfs langspeelplaten) - kan je er tegenwoordig voor van alles terecht. Aldus de vriendelijke, behulpzame medewerkster. De geautomatiseerde boekenuitleen blijkt een uithangbord voor allerlei diensten en zaken. Voor kunst, taalles of digitale vraagstukken, lezingen of gewoon elkaar ontmoeten. Je kan er zelfs, tegen betaling, een printje maken.
Het is net een grote huiskamer - en de boeken maken het voor mij vertrouwd. Dus mocht u mij eerdaags daar ondersteboven op één van de trappen treffen, geen paniek, relax. Waarschijnlijk ben ik dan gewoon - zoals ooit jong geleerd - het spiegelschrift aan het oefenen en ondertussen van de geuren en kleuren aan het genieten.
De huidige bibliotheek staat in ieder geval met beide voeten stevig in de maatschappij. Analoog en digitaal, open als een modern buurthuis, niks stoffig of suf aan en voor elke generatie.
Robert Strookman