Nel en Nel
Een naam is een naam. Als mensen toevallig dezelfde naam hebben veroorzaakt dat verwarring.
Mijn naam is Nel Zuurbier, ik ben lid van Schrijvenswaard en schrijf gedichten. Af en toe wordt er een gedicht gepubliceerd of treed ik er op een andere manier mee naar buiten. Zo hangt er in de fysiotherapiepraktijk van Ann Taveirne een gedicht op canvas, met als titel ‘Gestrand’. En al twee keer mocht ik op 4 mei bij het monument een gedicht voordragen bij de dodenherdenking. Een heel speciaal moment. Tot zover niks mis met de naam Nel Zuurbier… Maar… ik ken iemand die óók met deze naam door het leven gaat en ik spreek haar regelmatig, we zingen namelijk bij hetzelfde koor. Na 4 mei kreeg de andere Nel Zuurbier een aantal keren te horen dat het zo bijzonder was dat ze had voorgedragen. Dat had zij niet gedaan, maar zij wist wel dat ik daar was.
Laatst kwam de andere Nel weer lachend naar me toe, ze had de complimenten gekregen voor het gedicht bij Ann Taveirne en weer uitgelegd dat zij niet de schrijver was. Het is grappig dat de reacties op de gedichten via een omweg bij mij terecht komen en we kunnen er samen wel om lachen.
Ik heb er nooit bij stil gestaan dat dit zo zou kunnen lopen. Lang zette ik niet eens mijn naam onder de gedichten, soms alleen een kleine ‘n.z’. Maar toen werd ik lid van Schrijvenswaard en daar werd me verteld dat ik dat toch echt moest gaan doen, die naam eronder. Ik heb er niet aan gedacht dat het dit soort verwarring zou veroorzaken. En soms moet ik de andere Nel vertellen dat ik mails krijg over háár tennis en vrijwilligerswerk waar ik dan weer niets van weet… Dat is nog niet alles… Nel en Nel werden allebei binnen een maand oma van een kleindochter. De meisjes kregen toevallig dezelfde mooie naam. Ze dragen ook de achternaam Zuurbier en wonen bij elkaar in de buurt. Nu zijn ze zes jaar oud en zaaien met hun namen verwarring in een sportgroepje. De geschiedenis herhaalt zich!
©Nel Zuurbier, Schrijvenswaard