‘Wijkverpleging is zoveel meer dan steunkousen aantrekken’
DIJK EN WAARD - Monique Dekker, Yvonne Dekker en Ingrid Stoop zijn vrouwen met een missie. Zij willen een ander geluid laten horen over de zorg. Niet het bekende verhaal over personeelstekorten en werkdruk staat centraal, maar juist de menselijke kant van hun vak. Als ambassadeurs van de wijkverpleging en casemanagement dementie zetten zij zich in om te laten zien wat er écht gebeurt achter de voordeur van mensen thuis.
Door Patricia Smagge
De drie vrouwen wonen alle drie in de gemeente Dijk en Waard. Yvonne Dekker en Ingrid Stoop werken als wijkverpleegkundigen in Heerhugowaard, Monique Dekker is casemanager dementie in de gemeente Bergen. Daarnaast zijn zij ambassadeurs namens V&VN, de beroepsvereniging voor verzorgenden en verpleegkundigen. “Dat houdt in dat we meedenken en ons inzetten om de stem van verzorgenden en verpleegkundigen landelijk te laten horen”, vertellen ze. “Dat doen we onder meer via onze LinkedIn-pagina ‘Achter de voordeur’.”
Stereotype beeld
Met de campagne #achterdevoordeur willen zij laten zien hoe veelzijdig en betekenisvol hun werk is. Want het beeld dat veel mensen van wijkverpleging hebben, klopt volgens hen allang niet meer. “Je moest eens weten hoe vaak ik hoor: ‘Geen idee dat je dit allemaal deed’”, aldus Ingrid. Volgens de drie ambassadeurs leeft nog altijd het stereotype dat wijkverpleegkundigen vooral steunkousen aantrekken en eenvoudige zorgtaken uitvoeren. In werkelijkheid is het werk veel breder en complexer. Wijkverpleegkundigen verrichten verpleegtechnische handelingen, coördineren zorg, begeleiden cliënten en denken mee over preventie en zelfredzaamheid. “De focus is verschoven van ‘zorgen voor’ naar ‘zorgen dat’”, legt Yvonne uit. “Wij nemen zelf geen beslissingen, maar helpen mensen om die te maken door hen zo goed mogelijk voor te lichten.”
Zorg van morgen
Die verandering is hard nodig, juist nu de samenleving vergrijst en mensen steeds langer zelfstandig thuis blijven wonen. Daarom voeren wijkverpleegkundigen tegenwoordig ook veel gesprekken over de toekomst. “We willen samen met mensen nadenken over de zorg van morgen”, zegt Ingrid. “Bijvoorbeeld door op een rustig moment te vragen: hoe zie je jezelf over vijf jaar? Wat heb je dan nodig? Is je huis daar al op ingericht?”
Zo lang mogelijk meedoen
Voor Monique Dekker speelt die toekomstgerichte blik dagelijks een grote rol in haar werk als casemanager dementie bij Geriant. Zij begeleidt mensen met dementie én hun mantelzorgers gedurende het hele ziekteproces. Daarbij werkt zij nauw samen met wijkverpleegkundigen, huisartsen en dagbestedingen.
“Als je de diagnose dementie krijgt, staat je leven op zijn kop. Het is fijn als je daarin op de juiste manier begeleid wordt”, vertelt ze. “We kijken steeds wat nodig is. Daarbij ligt de focus op beweging, sociale contacten en structuur bieden.”
Het doel is altijd om mensen zo lang mogelijk thuis te laten wonen en onderdeel van de maatschappij te laten blijven. Volgens de drie vrouwen vraagt dat ook iets van de omgeving. “Daarom is het belangrijk dat we oog blijven houden voor elkaar”, zegt Monique. “In Dijk en Waard wordt gewerkt aan een dementievriendelijke gemeente. Samen met andere organisaties denken we mee over wat nodig is om mensen zo goed mogelijk te ondersteunen.”
Lees verder op pagina 5
