In memoriam: Het indrukwekkende leven van Rooie Roos (1931–2026)
NieuwsNOORD-SCHARWOUDE – Met het overlijden op 7 april van Roos Abbink heeft de regio afscheid moeten nemen van een markante inwoner. ‘Rooie Roos’, zoals ze bij velen bekendstond, is 94 jaar geworden. Tot het einde bleef ze scherp, betrokken en uitgesproken. Een vrouw die haar leven lang streed voor rechtvaardigheid en daar nooit mee stopte.
Wie haar sprak, wist het direct: hier zat iemand met een verhaal. Helder, zonder omwegen en altijd met een duidelijke mening. “Ik kijk tegen geen mens op”, zei ze eens. Die houding typeerde haar. Voor Roos was iedereen gelijk.
Haar leven begon allesbehalve eenvoudig. Geboren in 1931 in Schiedam groeide ze op in armoede en oorlogstijd. De impact van het bombardement op Rotterdam, de honger, het uit huis geplaatst worden en de jaren in pleeggezinnen - het tekende haar jeugd. Toch brak het haar niet. Integendeel. Het legde de basis voor de veerkracht die haar hele leven zou kenmerken.
Na de oorlog moest ze al jong werken. Later bouwde ze, met vallen en opstaan, haar leven op. Haar eerste huwelijk kende grote problemen. In haar tweede man vond ze stabiliteit - en via hem ook de vakbond. Daar vond ze haar roeping.
Binnen de vakbeweging groeide Roos uit tot een bekende en gerespecteerde stem. Ze zette zich in voor arbeiders, voor uitkeringsgerechtigden en vooral voor vrouwen. In een tijd waarin er voor vrouwen weinig geregeld was, trok zij aan de bel. Ze organiseerde bijeenkomsten, voerde gesprekken met gemeenten en hielp mensen die vastliepen in regels en instanties.
Ook lokaal liet ze van zich horen. Ze was politiek actief en jarenlang voorzitter van de PvdA in de Schermer. Daarnaast stond ze aan de basis van de viering van Internationale Vrouwendag in Langedijk en later Dijk en Waard. Jaarlijks bracht ze vrouwen samen om stil te staan bij rechten, kansen en ongelijkheid. Zelfs op hoge leeftijd bleef ze betrokken bij de organisatie.
Ongelijkheid tussen mannen en vrouwen, de positie van arbeiders en politieke en maatschappelijke ontwikkelingen... het hield haar bezig. Ze volgde het nieuws op de voet en schuwde het debat niet. Stilzitten was voor haar geen optie.
Tegelijkertijd vond ze rust in Noord-Scharwoude. Omringd door haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen genoot ze van het leven. Met een kop koffie, een goed gesprek en altijd interesse in wat er speelde.
Haar levensverhaal is vastgelegd in het boek Rooie Roos en is er een van uitersten. Van armoede en onrecht, maar vooral van kracht, doorzettingsvermogen en betrokkenheid. Haar boodschap bleef altijd dezelfde: kom op voor jezelf en voor anderen.
Roos noemde zichzelf ooit een ‘lastpak’. Voor de mensen om haar heen was dat precies haar kracht. Met haar overlijden verliest Dijk en Waard een betrokken, eigenzinnige en onvergetelijke vrouw.
Begin maart sprak de redactie van Rodi Media haar nog in een openhartig interview. Terugkijkend op haar leven overheerste trots, op haar inzet voor vrouwenrechten en de mensen die ze heeft kunnen helpen.
“Van niks ben ik iets geworden”, zei Rooie Roos met een glimlach. “En ik heb geen tijd om dood te gaan.”
