Column
Trots
Tuinieren. Als kind begreep ik nooit wat er leuk aan was. Uren, zelfs dagen kon mijn vader doorbrengen in zijn tuin. Ik kwam er nooit. Een enkele keer om hem te halen als we gingen eten. De schoonheid van zijn tuin, ging echter volledig aan mij voorbij.
Een jaar of vijf geleden stopte ik voor het eerst zelf zaadjes in de grond. Vanaf het moment dat mijn vingers de potgrond raakten, was ik verkocht. Iedere dag keek ik of er al iets gebeurde.
Na ruim een week zag ik eindelijk iets in mijn potje groeien. Ik was euforisch, maakte een vreugdedansje door de tuin. Voor het eerst in mijn leven begreep ik mijn vader.
Vanmorgen stuurde ik hem een foto van mijn eerste, zelfgekweekte tulpen. Sterke stelen, sierlijke bloemen, vol in het lentelicht. Een explosie van schoonheid.
Tuinieren is experimenteren. Vallen en opstaan. Heel soms lukt er iets, waar ik dan trots op ben. Op deze tulpen ben ik trots. Dan is er maar één iemand in de wereld met wie ik dat als eerste deel. Juist.
Direct kreeg ik van mijn vader een bericht terug. In zijn bericht voelde ik zijn trots, verbondenheid en onze gedeelde passie.
‘Goed gedaan jongen…’