Column
Nico
Niemand kan zo goed nieten als Nico. Het is zijn manier van aanleggen, de precisie en het perfecte eindresultaat.
Op een gegeven moment ging ik erop letten. Herkende ik zijn patroon. Het begint altijd bij een paar losse vellen op zijn bureau. Losse vellen die Nico graag bij elkaar wil archiveren.
Bijvoorbeeld een factuur met bijlage of de garantievoorwaarden van een nieuwe printer. Dan zag ik hem al loeren. Korte blik op het doel, gevolgd door het scannen in de ruimte, daarna op zoek naar zijn favoriete apparaat. Welbeschouwd valt hij aan. Het papier is de prooi, het nietapparaat zijn wapen. Als de velletjes precies op elkaar liggen, controleert hij zijn munitie. Bij voldoende nietjes grijpt hij het apparaat stevig vast.
Boem. Raak
Dit is zijn terrein, de koning op de vierkante millimeter. Naderen. Wachten. Naderen. De velletjes tussen de twee delen plaatsen, vlak onder het afvuurpunt. Een laatste, scherpe blik. Boem. Raak. Dan die tevreden blik. Ik denk dat Nico op die momenten, het gelukkigste is.
Na vele jaren samen op kantoor was er het afscheid. Mijn reis ging voort, Nico bleef op zijn post. Duizenden uren hebben we met elkaar gewerkt. Bureau tegen bureau. Als afscheidscadeau heb ik speciaal een tegeltje voor hem laten maken. Hierop staat met sierlijke letters geschreven 'Een dag niet geniet, is een dag niet genoten.' Nico kon er wel om lachen, het hangt nu trots boven zijn bureau.
Bij elk nietje
Bij elk nietje dat ik schiet, denk ik nog aan hem. Zo goed als hij zal ik echter nooit worden. Dat niet.