Kwartiertje leven
Na mijn afspraak, liep ik langs de receptioniste. Ze knikte vriendelijk. Mijn automatische piloot was streng; snel naar de auto, berichten checken, navigatie aan en rijden maar weer. Maar deze keer liep het anders. Toen ik buiten kwam, scheen de zon en viel het mooie dorpsplein me op. Op dit plein stond een bankje dat me knipogend aankeek. Ik twijfelde. Dit had ik nog nooit gedaan. Mijn automatische piloot wilde door, maar mijn gevoel wilde hier blijven. Even genieten van de zon, het dorpsplein en de stilte van dit moment. Mijn gevoel won het voor het eerst in mijn leven. Het voelde onwennig, half twaalf op dinsdagmorgen, zittend op een bankje. Gelukkig geen bekenden te zien. Na een paar minuten, daalde mijn hartslag en verdween de spanning. Als eerste viel me de mooie kerk op, met ernaast een oud café. Aan de andere kant van het plein bevonden zich een bakker en een slager. Een postbode stak het plein over met zijn fiets, we groetten elkaar. Opeens werd er op mijn rug getikt, het was de receptioniste van daarnet. ‘Meneer, u zit zo mooi hier, zou u daar een kopje koffie bij willen drinken?’ Ik wist niet wat me overkwam. Dit aanbod kon ik natuurlijk niet afslaan, even later bracht ze me de verwennerij. Een kwartiertje heb ik uiteindelijk op dit bankje gezeten, toen kwam de automatische piloot me weer halen. Om eerlijk te zijn voelde het heerlijk, dit kwartiertje leven. Even wat afstand. Kijken wat er te zien is. Luisteren wat er te horen is. Het leven te leven. Onderweg naar mijn auto, vroeg ik me af of ik nu terugging naar het normale leven, of dat ik hier nu juist net vandaan kwam. Als ik ooit terechtkom op een andere planeet en ze vragen me hoe het leven op Aarde is, beveel ik ze dit dorpsplein aan. Daar vind je het echte leven. Met deze gedachte, sloot ik mijn avontuur af en stapte in mijn auto. Ik checkte mijn telefoon en schakelde mijn navigatie in voor de volgende afspraak. Geen berichten, voor de volgende afspraak was ik nog ruim op tijd. Niets gemist. Alles beleefd.
Tom Schotten