‘Wat eerst belangrijk leek, valt weg en maakt plaats voor wat echt telt’
BOSKOOP - Zoals in elk leven waren er hoogte- en dieptepunten, maar het gevoel van thuiskomen bleef altijd hetzelfde. “Toen ik ging vliegen als stewardess en weer terugkwam, dacht ik altijd: wat ben ik blij dat ik weer thuis ben. Dat gevoel is zo belangrijk. In 1995 zijn we getrouwd en een jaar later werd Bobby geboren. Ze was te vroeg en heel klein. We mochten zelfs niet babyzwemmen, omdat ze te klein was. Ze heeft ruim een jaar in een maxicosi gezeten.”
Door Jordi Smit
Als ouders gaven ze hun dochter de ruimte om haar eigen weg te vinden, ook al betekende dat loslaten. “Bobby ging op haar zeventiende naar Amerika, naar Blackwell in Oklahoma. Soms hoorden we weken niets. Rick ging later naar haar graduation en ik heb haar opgehaald. Achteraf denk ik: maar goed dat ik niet precies wist waar ze zat, anders had ik me misschien meer zorgen gemaakt. Rick bleef daar altijd rustig onder.”
Hun huis stond altijd open voor anderen, iets wat typerend is voor wie ze zijn. “Op een gegeven moment hadden we ineens onze dochter samen met een vriendin in huis, omdat het handiger was voor hun stage. Dat vonden wij alleen maar gezellig. Wij zijn zo: we vangen mensen op en helpen waar we kunnen. Je leert daarvan en blijft uit je eigen bubbel.”
Ook in werk en vrije tijd zochten ze hun eigen pad. Hij met zijn technische bedrijf, zij met haar eigen onderneming na haar carrière in de luchtvaart. “Rick had zijn bedrijf Camtech, een reparatieservice voor video’s, camera’s en horloges. Hij kon alles maken. Tot vijf jaar geleden werkte hij nog, daarna ging hij eerder met pensioen. Ik ben in 2020 gestopt met vliegen en ben voor mezelf begonnen. We vonden daarin allebei onze weg.” Samen trokken ze er graag op uit met de camper, de vrijheid tegemoet. Reizen die nu extra dierbaar zijn geworden. “We zijn door heel Europa gereden, van Polen tot Spanje en zelfs naar Andorra. Daar had je die langste hangbrug. Ik wilde eroverheen, hij bleef beneden. Dat was typisch Rick. Net als in Australië bij Ayers Rock, waar je toen nog op mocht klimmen. Ik ging omhoog, hij bleef beneden. Zo waren we.”
‘Dat soort gebaren doen zoveel’
Nu draait alles om het zo goed mogelijk invullen van de tijd die er nog is. De wens om de bruiloft van hun dochter mee te maken, stond daarin centraal. “Met de Wensambulance konden we ervoor zorgen dat Rick erbij is. Hij heeft haar zelfs nog weggegeven, hoe mooi! Alles is erop gericht om dit soort momenten nog samen te beleven.” De steun uit de omgeving blijft hen dragen, ook in de kleinste dingen. “Tuincentrum Voordeeltuinen van Emiel de Jong hielp met planten om de tuin op te fleuren. Allemaal gratis en de opbrengst van de planten is voor de wensambulance. Dat soort gebaren doen zoveel.” Uiteindelijk komt alles terug op één besef, dat alles relativeert. Wat eerst belangrijk leek, valt weg en maakt plaats voor wat echt telt. “Alles grijpt terug naar het leven zelf. Andere dingen doen er gewoon niet meer toe. We willen de komende tijd nog genieten van wat kan, hoe klein ook. Dat is het enige wat nu nog belangrijk is.”