Verkiezingshitte
Vanuit de Dominicaanse Republiek volg ik alles wat zich afspeelt in Nederland – en meer specifiek in Hoorn. Dankzij glasvezel, wifi en een onuitputtelijke stroom pushberichten is die afstand van ruim zevenduizend kilometer in technisch opzicht verwaarloosbaar. In emotioneel opzicht blijkt hij verrassend weldadig.
In ons huis hoor ik dag en nacht de golven van de Atlantische Oceaan. Een geruststellend ritme dat zich niets aantrekt van peilingen, lijsttrekkersdebatten of strategische lekken. Af en toe klinkt er luid en rad Spaans van pratende Dominicanen op straat. Ook hier lijkt het verkiezingstijd, als ik de aanplakbiljetten mag geloven. De gezichten kijken even zelfverzekerd als die in Hoorn. De beloftes zijn vermoedelijk net zo groots.
Kiezersstemmen
In Hoorn zitten ‘we’ volop in de strijd om de kiezersstemmen. Via social media laten partijen weten wat ze allemaal gepresteerd hebben, waarom hún lijstaanvoerder de juiste koers vaart en waarom het vooral onverstandig is om op die ander te stemmen. Het is een digitale optocht van successen, grafiekjes en glimlachende kandidaten. Wie lang genoeg scrolt, krijgt de indruk dat Hoorn het best bestuurde stadje van het halfrond is – al verschilt men nog van mening over wie daar precies verantwoordelijk voor is.
Op afstand kijk je er toch anders naar. De felheid wordt iets minder fel, de urgentie iets minder urgent. Wat in het debat als een principiële kloof voelt, oogt vanaf hier soms als een nuanceverschil met een geluidsversterker. De oceaan relativeert. Niet omdat lokale politiek onbelangrijk is – integendeel. Juist in een stad als Hoorn raken besluiten over wonen, zorg en leefbaarheid het dagelijks leven direct. Maar de afstand filtert de emotie uit het nieuws. Wat overblijft is de kern: hoe willen we samenleven?
Gemeenschap
Misschien is dat het grootste voordeel van ver weg zijn. Je ziet scherper dat democratie uiteindelijk minder gaat over winnen en verliezen, en meer over verantwoordelijkheid nemen voor een gemeenschap. Of die gemeenschap nu aan het Markermeer ligt of aan de Atlantische Oceaan.
Terwijl de golven onverstoorbaar doorgaan, schuif ik mijn telefoon weer aan de kant. De verkiezingskoorts in Hoorn stijgt ongetwijfeld nog even door. Hier zakt de zon langzaam in zee. En ergens tussen dat alles besef ik: afstand verandert het perspectief, maar betrokkenheid laat zich niet meten in kilometers.