Sleutels
Op een doordeweekse dag gingen mijn kinderen samen naar Alkmaar om nieuwe schoenen te kopen voor mijn zoon. Ik bleef thuis om te werken en wat achterstallige huishoudelijke klusjes te doen. Aan de relatieve rust kwam een einde toen mijn zoon ’s middags belde.
'Hé mam, hoe was jouw dag?' vroeg hij. Ik was meteen op mijn hoede.
‘Goed hoor. En die van jullie?’
‘Ja, ook goed. Tot nu toe dan.’
‘O jee.’ Ik zuchtte en zette me schrap. ‘Wat is er aan de hand?’
Na een succesvolle winkelsessie was het misgegaan toen mijn zoon zijn pas gekochte schoenen in de kofferbak van zijn auto legde. Op het moment dat hij de klep in het slot liet vallen realiseerde hij zich dat hij zijn sleutelbos in de kofferbak had neergelegd. Te laat: de auto zat op slot en de sleutels waren onbereikbaar. Hij had meteen de ANWB gebeld, maar die had het nogal druk. Het kon wel een paar uur gaan duren.
‘Weet je zeker dat de ANWB die auto open krijgt?’ vroeg ik bezorgd. Het was een nogal oud model Saab en ik wist niet of dat een voor- of een nadeel was.
‘Nee. En als het niet lukt hebben we wel een probleem.’
Daar was ik al bang voor. De reservesleutels lagen natuurlijk bij hem thuis, niet bepaald in de buurt. Ik zou sowieso eerst naar Alkmaar moeten komen om mijn gestrande kinderen op te halen. Daarna naar het huis van mijn zoon om de reservesleutel te halen. Dat dacht ik althans.
‘Eh… mijn huissleutel ligt ook in de kofferbak.’
Het werd steeds gecompliceerder. Zijn vriendin was voor haar werk in het buitenland en de enige andere huissleutel lag bij een vriend die wel eens op hun katten past en in Drenthe woont.
‘Ik moet dan dus met jouw auto naar Meppel.’
Terwijl ik vurig hoopte dat de ANWB de auto zou openkrijgen, zag ik het restant van mijn ontspannen dag in rook opgaan. Er kwam niks meer uit mijn handen bij de gedachte dat misschien half Nederland moest worden afgereden voor huis- en autosleutels. Vanuit Alkmaar kreeg ik af en toe een appje: ‘Nog geen update van de ANWB.’ En: ‘We wachten nu al 1,5 uur.’ Een foto van mijn dochter, onderuitgezakt op een bank in de nabijgelegen kringloopwinkel. Ze zouden daar wachten tot sluitingstijd.
Het verlossende bericht kwam 18.12 uur: het was de ANWB in een paar minuten gelukt de auto te ontgrendelen. Ze kwamen naar huis! Ik slaakte een zucht van verlichting. Ongeveer een half uur later hoorde ik het geronk van de Saab in de straat. Behalve mijn kinderen kwam er een groot, glanzend apparaat uit tevoorschijn. ‘We hebben tijdens het wachten in die kringloop eindelijk een goeie magnetron voor je gevonden,’ zei mijn zoon triomfantelijk.
En zo was al dit gedoe toch nog ergens goed voor.
Reacties naar:
maurahuig@hotmail.com.