Haar dochter (15) overleed aan anorexia: nu helpt Patricia anderen in Medemblik
NieuwsWARMENHUIZEN/MEDEMBLIK – De deur staat elke dinsdag- en donderdagmiddag in Warmenhuizen en vrijdagmiddag in Medemblik open voor mensen die worstelen met een eetstoornis. Er wordt gekletst, geknutseld, soms gehuild en samen geluncht. De sfeer is warm en laagdrempelig. Achter deze ontmoetingsplekken schuilt een aangrijpend verhaal.
Door: Sanne de Weger
Negen jaar geleden verloren Ron en Patricia de Boer uit Wieringerwerf hun dochter Dalisay. Ze was pas 15 jaar oud toen zij in 2017 overleed na een jarenlange strijd met anorexia en suïcidaliteit. “Dalisay was vóór haar eetstoornis een vrolijk meisje”, vertelt Patricia. “Ze hield van zingen en dansen, dat was echt haar passie. Ze was ontzettend lief, zorgzaam en dacht altijd aan anderen. Misschien soms wel te veel.” De eerste signalen kwamen rond de overgang van de basisschool naar de middelbare school. Dalisay werd stiller, trok zich terug en begon anders met eten om te gaan. “Ze was altijd een lekkerbek, proefde alles. Maar ineens liet ze eten staan of verzon smoesjes.” Toen Dalisay regelmatig flauw viel en in gedrag veranderde werd de huisarts bezocht. In eerste instantie werden de zorgen weggewuifd. Maar toen ze in korte tijd veel gewicht verloor, sloeg de schrik toe. De huisarts bevestigde Patricia’s vermoeden: anorexia. “Ik wist meteen: dit is niet goed.”
Wat volgde waren jaren van behandelingen, opnames en hoopvolle periodes, afgewisseld met diepe terugvallen. Patricia kijkt daar nu anders naar dan destijds. “Met de kennis van nu denk ik: we focusten toen vooral op eten en gewicht. Maar juist het mentale stuk is zó belangrijk”, zegt ze. “Je hebt werkelijk geen idee wat je moet doen als ouder. Je probeert alles.” Dalisay kreeg bovenop de eetstoornis de diagnose autisme. Ze verbleef meerdere keren in klinieken. Een langere opname in 2016 – met een nieuwe behandelmethode van acht weken - leek even een keerpunt. “Ze maakte stappen. Maar toen ze aan kwam in gewicht ging ze ook weer meer voelen. Ze gaf zelf aan langer nodig te hebben in de kliniek, zodat ze verder kon herstellen. blijven. Maar de acht weken zaten erop en ze moest naar huis.” Daar ging het wederom flink mis. Zelfbeschadiging en suïcidepogingen volgden. Uiteindelijk overleed Dalisay in mei 2017. Patricia spreekt open over de lessen die zij sindsdien heeft geleerd. Niet uit verwijt, benadrukt ze, maar vanuit inzicht. “Ik had beter voor mezelf moeten zorgen. Meer hulp moeten vragen. Dat zeg ik nu ook tegen ouders: vergeet jezelf niet.”
Tijdens haar ziekte zei Dalisay iets wat Patricia nooit vergat. “Ze zei: ‘Mam, ooit wil ik iets doen met mijn ervaringen. Ik wil mensen helpen’.” Kort na haar overlijden besloten Patricia, haar man en zoon Kylian haar droom voort te zetten. Haar broer ontwierp het logo en tijdens de uitvaart werd geld ingezameld voor wat later de stichting zou worden. Wat begon in Medemblik groeide uit tot een plek waar jongeren, volwassenen en naasten steun vinden. Inmiddels is er ook een locatie in Warmenhuizen, waar mensen uit de gemeente Schagen op dinsdag en donderdag terechtkunnen voor een vrije inloop, lunch en activiteiten. “Veel mensen staan op wachtlijsten of voelen een drempel om hulp te zoeken”, zegt Patricia. “Hier kunnen ze gewoon binnenlopen. Het is gezellig, er is herkenning en begrip.”
Veerkracht
Patricia schoolde zich na het overlijden van haar dochter volledig om en werkt inmiddels als coach en therapeut. Jaarlijks weten honderden mensen de stichting te vinden. Het verdriet om Dalisay verdwijnt nooit, zegt ze. Maar haar missie geeft betekenis. “Ik kan het niet terugdraaien”, zegt Patricia zacht. “Maar ik kan wel doen wat ik nu kan doen. Als we er maar eentje kunnen helpen, is het al de moeite waard. Gelukkig hebben we inmiddels al vele anderen kunnen helpen.”
Meer informatie via: dalisayrecovery.nl.