Oostzaans waterpolotalent Boris (16) reist naar VS om olympische droom waar te maken
SportOOSTZAAN - Waterpolotalent Boris van Wijk (16) uit Oostzaan reist woensdag met zijn vader Ruben af naar het Amerikaanse Dallas om met het regionale Connecticut Team te trainen en een oefentoernooi te spelen. Dit moet leiden tot deelname aan de Junior Olympics Californië in de zomer. Maar ook is het voor hem een manier om zich als oranjeklant in de kijker te spelen. Want ooit wil hij schitteren op de Olympische Spelen.
Door Marcel van Stigt
Los Angeles (2028) komt te vroeg, maar Brisbane in 2032, daar wil hij bij zijn. Dan is Boris van Wijk tweeëntwintig en hopelijk rijp en goed genoeg om deel te nemen aan de Olympische Spelen. Want dat is de droom van het nu zestienjarige waterpolotalent uit Oostzaan.
Het talent van Boris openbaarde zich al in zijn jonge jaren. Als baby al voelde hij zich in een pierenbadje als de spreekwoordelijke vis in het water. De zwemdiploma’s A, B en C haalde hij met speels gemak binnen en al snel stroomde hij door naar het mini-waterpolo.
Dat hij, los van zijn lengte en flinke postuur die in zijn voordeel werken, over meer dan gemiddelde capaciteiten bleek te beschikken viel al snel op. Zowel bij zijn club ZV de Zaan als bij de waterpolobond. Hij werd geselecteerd voor nationale jeugdteams en inmiddels kunnen en willen ze niet meer om hem heen.
Als waterpolospeler wordt er fysiek nogal wat van hem gevraagd. Het kan er snoeihard aan toe gaan en zeker omdat Boris de spits is die de doelpunten moet maken wordt er alles in het werk gesteld om hem van scoren af te houden; zowel boven als onder water vinden schermutselingen plaats die het knijpen, krabben en beuken van AZ-voorstopper Wouter Goes doen verbleken tot onschuldige plaagstootjes.
Het hoort er volgens Boris van Wijk allemaal bij en eigenlijk moet hij er wel een beetje om lachen. “Het kan er heel gemeen aan toe gaan, er worden bijvoorbeeld vaak knietjes uitgedeeld. Maar dat doe ik zelf ook.”
Anders dan zijn moeder, die er vanaf de tribune het liefst tussen zou willen springen als ze ziet dat haar zoon wordt belaagd, kan hij er zich zelf niet zo druk om maken. Bovendien heeft hij tijdens een wedstrijd wel wat anders aan zijn hoofd. Niet alleen moet hij zich los zien te wringen van zijn directe tegenstander om in een gunstige scoringspositie te kunnen komen, hij moet ook het overzicht houden en een medespeler aanspelen als die er beter voor ligt.
Met zijn zestien jaren heeft Boris nog een lange loopbaan voor zich. En er valt nog wel wat te verbeteren, vindt hij zelf. Zijn handelingssnelheid mag bijvoorbeeld omhoog. Maar er is nog gelegenheid genoeg om daaraan te werken.
Maar nu eerst het avontuur in Amerika tot een goed eind brengen. Waar heeft hij dit aan te danken? “Ik ken een Nederlandse speler die daar op college zit en deel uitmaakt van het Connecticut Team", verklaart hij de aanleiding om af te reizen. “Hij heeft me uitgenodigd voor het toernooi. Ik probeer me waar te maken om in juni aan de Junior Olympics Californië deel te kunnen nemen.”
Eenmaal terug in Nederland maakt Boris zich op voor een nieuw avontuur: eind van het jaar verhuist hij naar een interne campus in Eindhoven. Daar gaat hij, los van ZV de Zaan waar hij actief blijft, wonen en trainen. Op weg naar zijn eerste Olympische Spelen die steeds dichterbij komen.