‘We praten hier mét elkaar en niet óver elkaar’: bij IVV is het clubgevoel terug
SportLANDSMEER - Een club van en voor mensen. Zo noemt Bet-ina Zeldenthuis voetbalvereniging IVV. Als verbindend voorzitter ziet ze erop toe dat de normen en waarden onder de medewerkers en leden hoog blijven en dat ze zich allemaal veilig en comfortabel voelen.
Door Marcel van Stigt
Het was wel even een stap toen Bet-ina Zeldenthuis enkele jaren geleden Denis Brouwer opvolgde als voorzitter. Nog niet eens voor haar – ze liep al lang mee in de club als voetbalmoeder, vrijwilliger en bestuurslid – maar meer voor de leden en medewerkers van de club en de buitenwacht. Een vrouw als voorzitter, kon dat wel?
En óf dat kon. Met een geheel eigen visie en lijn heeft ze de sceptische geluiden al snel doen verstommen. Niet met messcherpe analyses na de wedstrijden van het eerste team of suggesties voor de speelwijze of opstelling, want ze komt er rond voor uit dat ze geen verstand heeft van voetbal en dat laat ze ook zo, wel met haar inzet om binnen de club een prettig klimaat te scheppen.
Daar was ze al mee begonnen toen ze alleen nog bestuurslid Facilitaire Zaken was. Nog voordat het landelijke rookverbod werd ingesteld, liet ze de sigarettenautomaat uit de kantine verwijderen. Sport en roken gaan in haar optiek niet samen, dus wat moest zo’n automaat bij IVV? Weg ermee!
Eenmaal voorzitter heeft ze gehamerd op het hoog houden van normen en waarden. Een voetballend lid dat rode kaarten verzamelt alsof het Pokémon-kaarten zijn kan vroeg of laat een uitnodiging verwachten voor een goed gesprek in de bestuurskamer. “We willen hier ook een bord plaatsen met daarop de fatsoensregels”, stelt ze. “Daarmee volgen we het voorbeeld van de voetbalclubs in Amsterdam-Noord. Maar de regels gaan we dan wel handhaven; alleen een bord plaatsen is te makkelijk.”
Niet alleen op het eigen complex, maar ook tijdens uitwedstrijden moeten de IVV-teams zich netjes gedragen. Zelfs al de thuisclub voor problemen zorg. “Er kunnen dan wel eens problemen ontstaan. ‘We gaan daar niet meer heen’, is dan de primaire reactie. Maar zo werkt het volgens Bet-ina niet. “We gaan dan eerst in gesprek.”
IVV moet een prettige club zijn om je bij aan te melden. Voor het bestuur is het belangrijk dat te faciliteren, maar er wordt ook iets van de leden zelf verwacht. Bet-ina: “Landsmeer is best een verwend dorp. Er zijn leden die ons als een fitnessclub beschouwen: ik betaal, jullie regelen alles. Maar het is wel de bedoeling dat de leden vrijwilligerswerk doen, zoals dat bij tennisclubs ook gebeurt. Ze kunnen onder meer kantinedienst draaien, schoonmaken, fluiten of klussen. Dat geldt ook voor ouders. Zij kunnen jeugdtrainer worden. En dan regelen we dat ze een KNVB-cursus kunnen volgen. We merken dat onze leden het best leuk vinden als ze eenmaal een taak op zich nemen. En wie dat helaas niet wil, kan dit afkopen voor vijfenzeventig euro. Er zijn leden die daarvoor kiezen.”
Het is een wat nieuwe lijn, maar wel één met een positief effect. “Het clubgevoel komt terug”, stelt Bet-ina tot haar genoegen vast. “Er wordt hier meer bespreekbaar, ook omdat we een vertrouwenspersoon hebben aangesteld. We praten hier mét elkaar en niet óver elkaar.”
