Familiedag
Nadat de moeder van mijn moeder, mijn oma, overleden was, moesten we nu zelf zorgen voor een dag waarvan we zeker wisten dat we allemaal echt samen waren. En dag van gezellig samenzijn maar waar ook over ‘lief en leed’ gesproken kon worden zonder dat er ‘vreemden’ bij waren.
Wij kozen voor ‘eerste Pinksterdag’, makkelijk voor iedereen en de dag daarna was iedereen nog vrij. De organisatie kwam op mij neer.
Vele uitjes heb ik georganiseerd, met iedereen rekening houdend wat betreft afstand, de bezigheden, niet iedereen kon meer einden lopen, op tijd een versnapering in verband met bepaalde ziektes en het moest ook nog weer op tijd klaar zijn in verband met de terugreis want er waren ook kleine kinderen die hun slaap hard nodig hadden en natuurlijk het financiële aspect. Het moest ook betaalbaar zijn.
Leuke uitjes
Ik heb dit tien jaar georganiseerd en het waren best wel leuke en gezellige uitjes geworden. We zijn naar de Veluwe geweest, Limburg bezocht, Amsterdam onveilig gemaakt, koeien geknuffelt, huifkartocht gedaan, Enkhuizen doorgevaren, Marken doorgetippelt, klompen beschildert, boswandelingen gemaakt en de laatste met elkaar, in 2012, zou een dagje ‘Schokland’ worden.
Foto’s
Helaas ging mijn moeder qua gezondheid snel achteruit en heb ik deze niet meer door laten gaan. Van alle familiedagen hebben we leuke fotoreportages overgehouden en natuurlijk sloten we de dag gezamenlijk af met een groepsfoto en soms ook nog met een eigengemaakt souveniertje, beschilderde klompen of een drinkbeker.
Overlijden
Mijn moeder overleed en ik hoopte toch dat iemand van mij dit stokje wilde overnemen. Dat gebeurde niet, maar mijn tante, mijn moeders zus, zorgde er wel voor dat de Paasdagen en de Kerst samen gevierd werden bij haar. We waren dan helaas niet meer met ‘eigen’ maar ook met anderen.
‘Contact’ houden
Maar we hielden contact. Beetje bij beetje ontvielen steeds meer familieleden maar ook het gezellig samenzijn met elkaar ebde steeds meer weg. Voor het eerst hebben we dit jaar officieel geen Paasdagen meer samen gevierd met de familie van mijn moeders kant omdat zij weg gingen. Maar we houden ‘contact’.
En gek, sinds mijn vader overleden is heb ik met de kant van mijn vader veel meer contact gekregen. We bellen met elkaar, sturen elkaar brieven, heel leuk, maar eigenlijk ook jammer genoeg een beetje te laat.
Steun en toeverlaat
Afgelopen weekend hebben we met de kant van mijn ‘steun en toeverlaat’ ook weer een familiedag gehouden. Was erg gezellig maar het blijkt ook steeds weer meer een crime te zijn om iedereen bij elkaar te krijgen. Iedereen heeft inmiddels een eigen gezinnetje opgebouwd met alle eigen ‘lief en leed’ en soms hoor je wat en anders hoor je niks.
Iets te horen
Gelukkig leeft mijn schoonmoeder nog en via haar krijgen we nog wel eens iets moois of triest te horen, maar verder hoor je niets. Ik ben bang dat als moeder er niet meer is, wij, elkaar weinig of niets meer vertellen. Maar tot nu toe hebben we nog steeds samen contact en dat is al heel wat.