‘Het Zaanse nieuws ligt op straat’
ZAANSTREEK - Dirk Karten (66) heeft deze week zijn laatste Nieuwsblad Zaanstad gemaakt. Na negenenveertig jaar werken in de lokale journalistiek gaat hij met pensioen en geeft hij het stokje over aan zijn opvolger Renée Koopman. Rodi Media zwaait hem met een leeg gevoel uit, maar niet zonder een afscheidsartikel over deze immer enthousiaste, goed gemutste en gedreven vakman.
Door Marcel van Stigt
Dirk stamt uit de tijd van ‘de journalist hoort op straat en niet op kantoor’. Los van vergaderingen en momenten waarop de krant technisch in elkaar wordt gezet werkt Dirk voornamelijk vanuit zijn werkkamer in Koog aan de Zaan.
Dirk Karten zet dikke punt achter 49 jaar lokale journalistiek
“Overal waar ik kom kijk ik goed om me heen, want het Zaanse nieuws ligt op straat. En vaak denk ik: hier zit een verhaal in. Het is één van de drie bronnen waar ik uit put. De andere twee zijn mijn netwerk, opgebouwd in negenenveertig jaar werken in de lokale journalistiek. En mijn vrouw Coby. Zij heeft aan huis een goedlopende pedicurepraktijk op een paar meter van mijn werkkamer. Heeft een klant een verhaal, dan loopt die na de behandeling naar mij door.”
Het heeft in de loop der jaren een indrukwekkende stroom aan bijzondere verhalen opgeleverd, geschreven in een soepele, warme stijl. Het gaat Dirk allemaal makkelijk af. Hoe anders verliep dat negenenveertig jaar geleden toen Dirk Karten zijn intrede maakte in de journalistiek. Achttien jaar was hij toen hij begon als hulpje in het archief van weekblad Week In – Week Uit. Hij deed het werk met veel enthousiasme en dat viel op.
Stevig commentaar
“Collega’s Marga Mouton, Frits Ubels en Aty de Boer leerden mij journalistiek schrijven. Mijn teksten werden door de eindredacteuren met kritische blik bekeken. Ik leerde het vak met het nodige stevige commentaar. Zoals: “Twaalf keer ‘men’ op één A4-tje, dat is niet goed. En: ‘wat is het Dirk? Geen d en t over elkaar typen op het kopijvel. Leer correct Nederlands als je hier wilt blijven werken!”
Het viel de jonge Dirk nauwelijks kwalijk te nemen. Hij was immers thuis in de grafische kant van kranten maken door zijn opleiding op de grafisch school in Amsterdam. De weekbladen groeiden en dus ook de redacties. Naast Week in Week uit, elke week 64 pagina’s dik op groot krantenformaat, werd door de weekbladredactie op de tweede verdieping van het Typhoongebouw aan de Westzijde 23 ook De Krommenieër gemaakt. Dirk had het geluk dat het weekblad De Waterlander bij uitgeverij De Typhoon werd gevoegd en hij werd in vaste dienst aangenomen.
Speuren langs kanaal
De journalistiek leer je in de praktijk en dus nam zijn toenmalige chef en nestor Cees van de Kommer zijn jonge, ambitieuze medewerker ook mee naar buiten op zoek naar nieuws. “We zijn wel eens bij de vuilstort bij Nauerna geweest. Cees vermoedde dat het daar lekte en dat vervuild water het kanaal in liep. Samen zijn we langs het water gaan lopen. Niets ontdekt. Maar zo leerde ik het vak. Naar buiten en je zintuigen gebruiken, letten op details. Het sprak me aan en ik heb mijn eigen stijl ontwikkeld. Citaten in mijn verhalen opnemen, een creatieve invalshoek kiezen, variëren en vriendelijk schrijven; ik ben nooit een harde journalist geweest.”
Boventallig op je 57e
De tijd van fusies in krantenland brak aan. Dirk moest daardoor in 1994 naar Alkmaar om Onze Krant/Noordhollands Weekblad te maken. Toen ook dat blad werd opgeheven kwam hij op de afdeling Speciale Producties te werken. Een ‘reclamebureau’ binnen de krant.
Het krantenleven van Dirk eindige op zevenenvijftigjarige leeftijd tijdens de zoveelste reorganisatie. Hij werd boventallig verklaard. Sommige dingen in het leven lijken voorbestemd en dat gold zeker voor Dirk. Toenmalig hoofdredacteur Donald Esser van Rodi Media vroeg hem als freelancer in te vallen. En na een halfjaar kwam hij in vaste dienst. Niet fulltime, al kwam het daar in de praktijk wel vaak op neer, want Dirk keek niet op een uurtje meer of minder.
Rodi Media warm bad
Boven zijn hoofd begon de zon weer uitbundig te schijnen. “Rodi Media heeft bij mij het plezier in de weekbladjournalistiek teruggebracht. Een leuke ploeg mensen, veel humor, veel vrijheid. Rodi Media voelt aan al een warm bad. Met management dat oog heeft voor persoonlijke aandacht. Een bedrijf dat je een handgeschreven kaart stuurt voor je verjaardag. En heel belangrijk: we zijn een team. Ik maak Nieuwsblad Zaanstad(.nl) niet alleen. Dat doe ik samen met salescollega’s Ralph Kerssens en Leo Griffioen, specials redacteur Rosalie Buding, (maakt onder meer de wooncontent), online hulp van Naomi Fischer en het 112-team en Marina Blaauw van de grafische afdeling.”
Bevoorrecht
Het contact met zijn collega’s en mederedacteuren van de Rodi-familie zal hij zeker missen. En zo is het andersom ook. Dirk stelt dat hij zich een bevoorrecht mens voelt dat hij zoveel moois heeft mogen meemaken. Zijn journalistieke werk, waarin geen dag hetzelfde was, heeft zijn leven verrijkt. Dat maakt het voor hem des te moeilijker om er een dikke punt achter te zetten, ook al scheelt het een stuk dat de vijfentwintigjarige Renée Koopman een meer dan waardige opvolger is. Een jeugdige doorpakker uit Wormerland met de vereiste spirit. En de veelzijdige Katina Gruijs blijft aan als waardevolle correspondent. Een rol die Dirk ook nog wil uitvoeren als het zo uitkomt.
Even was er twijfel toen de Rodi-directie voorstelde twee dagen in de week te blijven werken. Als er een knoop moet worden doorgehakt, zoekt Dirk het strand op. Even het hoofd leeg laten waaien en dan de juiste beslissing nemen. Hij had geen beter moment kunnen kiezen. “Langs de branding zag ik een echtpaar hand in hand lopen. Toen wist ik: dat wil ik ook.”
