‘Viking’ Piet Sibie uit Krommenie: al dertig jaar geworteld in zijn moestuin
ASSENDELFT - Al dertig jaar lang is Piet Sibie bijna dagelijks te vinden in zijn moestuintjes vlak bij de Aldi aan de Dorpsstraat 705. Tussen de groenten, bloemen en zoemende bijen vindt hij rust, zingeving en plezier. “De aarde is zo mooi,” zegt hij. “Ik geniet elke dag van alles wat groeit en bloeit.”
Door Katina Gruijs
Wie langs de moestuintjes bij de Aldi loopt, heeft grote kans hem tegen te komen: Piet Sibie (73). Al dertig jaar is hij er vrijwel dagelijks te vinden. Met zijn handen in de aarde, een glimlach op zijn gezicht en altijd wel een verhaal paraat.
Bijna gezond
“Ik heb altijd in het groen gezeten,” zegt Piet nuchter. “En een druk bestaan gehad. Daarom blijf ik ook gezond.” Hij lacht. “Bijna gezond dan, want ik rook nog. Maar drinken doe ik niet meer.”
Toch relativeert hij gezondheid meteen. “Mijn broer René leefde veel gezonder. Wat was dat een goede man… zo’n mooi mens. Nog maar zes maanden geleden hebben we hem moeten wegbrengen.” Het verlies is voelbaar, zelfs nu. Even valt er een stilte, voordat Piet zichzelf herpakt.
Viking met een moestuin
“Ik ben een Viking,” grapt hij dan. Zijn roots liggen in Finland en Noorwegen, met ook nog een vleugje Duitsland én een Chinese grootmoeder. “Ik weet nog dat we met de familie op de grond aten als we langs gingen. Geen bank, dat was heel normaal.”
Zijn leven is net zo veelzijdig als zijn afkomst. Drie dochters uit een eerder huwelijk, waar hij zichtbaar trots op is. “Zo mooi hoe ze alle drie hun eigen karakter hebben. Daar geniet ik echt van.”
Perfect alternatief
Tegenwoordig woont Piet met zijn tweede vrouw in een flat in Krommenie, met uitzicht op het water. Mooi, maar zonder tuin. “Dan zijn die moestuintjes een perfect alternatief. Voor tachtig euro per jaar heb ik drie tuinen. En heb ik er zóveel plezier van.”
Van tekentafel naar tuinaarde
Die liefde voor groen komt niet uit de lucht vallen. Piet werkte jarenlang voor de gemeente Zaanstad, waar hij als technisch tekenaar meewerkte aan groenprojecten. Onder meer stelde hij bomenprogramma’s samen. Daarnaast was hij gids in het Wormer- en Jisperveld. “Prachtig gebied, zoveel vogels. Maar op een gegeven moment werden dat er steeds minder. Toen ben ik gestopt.”
Zijn schooltijd verliep minder soepel. “Ik haalde alleen maar drieën en vieren bij meneer Janneman. Maar meester De Hoog… daar hing ik aan zijn lippen. Hij begreep me.” Daar haalde ik dan wel weer achtens en negens. Piet kreeg zelfs diens verrekijker cadeau. “Die heb ik nog steeds.”
Van school geschopt.
"Ik wil toch iets leren... Toen dacht ik: wat wil ik nou eigenlijk?” Hij begon bij snoepfabriek Goedhart in Koog aan de Zaan, maar wist al snel: dit is het niet. "Wilde ik hier mijn hele leven werken? Wat erg! Dat hou ik niet vol." Via een tip belandde hij bij een tuincentrum en rolde hij het vak écht in.
Avondschool, lagere tuinbouwschool, middelbare tuinbouwschool en uiteindelijk zelfs de HTS (hogere tuinbouwschool): Piet bleef leren. “En ondertussen stond ik nog gewoon te schoffelen,” zegt hij met een glimlach.
Op zijn 25ste kreeg hij een eigen kantoor bij de stadskwekerij in Zaandam. “Dat was even wennen, maar prachtig.” Alsof dat nog niet genoeg was, was hij ook vrijwilliger bij de brandweer.
Tuin vol leven
Nu draait alles om zijn moestuintjes. “De aarde is zo mooi,” zegt Piet terwijl hij over zijn planten kijkt. “Ik kan zo genieten van alles wat bloeit. Het is wonderbaarlijk.”
Zijn oogst is indrukwekkend: aardappelen, wortels, tomaten, boerenkool, spruiten, aardbeien, bonen en kruiden. “Mijn schoonzoon houdt van koken, dus dat komt goed van pas.”
Maar er is meer dan alleen eten. Eén van zijn tuinen is speciaal ingericht voor insecten en wilde bijen. “Door verstedelijking en het verdwijnen van bloemenvelden hebben ze het moeilijk. Dus help ik een beetje.” Al dertig jaar werkt hij aan deze plek, vol inheemse planten. “Voor de koekoeksbij en metselbij. Het is misschien maar een klein verschil, maar het is beter dan niets doen.”
In zijn kas groeien ondertussen jonge cosmea’s, klaar om straks kleur te geven aan de tuin. “Welke kleuren het worden? Dat bepaalt de bij,” zegt hij tevreden.
‘Morgen weer een dag’
Piet kijkt realistisch naar het leven. “Zoals ik me nu voel hoop ik nog lang door te gaan. Maar ja… ik sta ook al met een poot in het graf.” Hij haalt zijn schouders op. “Dan moet je er maar het beste van maken.” En dat doet hij. Elke dag opnieuw.
De vogelklok slaat een uur. Piet kijkt op. “Er is weer werk te doen.” Hij pakt zijn spullen. “En wat niet afkomt? Dat komt morgen wel.” Want één ding is zeker: morgen is Piet er gewoon weer. In zijn tuin. Tussen de bonen en de bijen.
