Gele overall, groot hart: Wormerveerder Marcel Brandsma houdt straten brandschoon
WORMERVEER - In een felgele overall, met een opvallende trekkar vol opruimspullen, trekt Wormerveerder Marcel Brandsma dagelijks door de straten van Wormerveer. Niet voor zijn werk, maar uit liefde voor zijn buurt. Wat begon als beweging na een hartstilstand groeide uit tot een bijna dagelijkse missie: straten schoner, netter én vriendelijker maken.
Door Katina Gruijs
Wie in Wormerveer iemand in felgeel ziet rondlopen met een zonnehoed, reflecterende overall en een opvallende trekkar vol opruimspullen, heeft grote kans dat het om Marcel Brandsma gaat. De 58-jarige Wormerveerder is inmiddels een bekend gezicht in de buurt. Dagelijks trekt hij er na zijn werk op uit om straten, stoepen en parkeerplaatsen schoon te maken.
“Dat geel draag ik bewust,” vertelt Marcel lachend. “Mensen moeten meteen zien dat ik bezig ben met opruimen. Anders denken ze misschien dat er een vreemd figuur rond hun auto hangt.”
Werkuniform
Marcel woont aan de Kerkstraat in Wormerveer en verruilt na werktijd steevast zijn gewone kleding voor zijn inmiddels herkenbare ‘werkuniform’. Al bijna veertig jaar werkt hij bij de drukkerij van Werkom in Purmerend, voorheen BaanStede. Daar scant hij onder meer bouwtekeningen.
“Een keer kreeg ik een bijzonder oude bouwtekening onder handen,” verteld Marcel. Dat voelde speciaal. Ik heb enorm veel respect voor geschiedenis, dus ik deed zelfs handschoenen aan.”
Het opruimen begon niet zomaar. In 2011 kreeg Marcel een hartstilstand. Er werden stents geplaatst en sindsdien slikt hij medicijnen. Van artsen kreeg hij het advies meer te bewegen.
“Sporten? Daar houd ik helemaal niet van,” zegt hij eerlijk. “Dus begon ik het hofje bij mijn woning schoon te houden. Zo bleef ik in beweging én deed ik iets nuttigs voor de buurt.”
Dagelijkse missie
Wat begon met het opruimen van zijn directe omgeving groeide langzaam uit tot een dagelijkse missie. Inmiddels is Marcel ook vaak te vinden in de Zaanbocht en omliggende straten. Stoepen, parkeervakken en zelfs voegen tussen stenen worden door hem aangepakt.
Aan de overkant van de straat wijst hij trots naar een brandschone oprit. Geen blad meer te zien. Zelfs tussen de stenen ligt geen spoortje vuil.
Trekkarren vol gereedschap
Niet alleen Marcel zelf valt op. Ook zijn trekkarren trekken volop bekijks. Ze zijn versierd met lampjes, vlaggetjes, rode neprozen en kleurrijk breiwerk.
“Die zwarte kar kostte maar 99 euro,” vertelt hij. “Goedkoper dan kleinere modellen zelfs.”
Alles betaalt hij zelf: vuilniszakken, handschoenen, heggenscharen, bladblazers en gereedschap om zelfs de kleinste glassplinters op te ruimen. “Ik scheid alles wat mogelijk is,” zegt hij trots.
Zijn spullen bewaart hij noodgedwongen onder een zeil bij zijn woning. Een eigen schuur heeft hij niet. Door werkzaamheden aan zijn woning mag hij zijn gereedschap tijdelijk bij de buurman opslaan.
‘Het gaat niet om het geld’
Tijdens zijn rondes verzamelt Marcel ook statiegeldflesjes en blikjes. Laatst had hij een volle zak met een waarde van zes euro verzameld.
“Die was ineens weg,” vertelt hij. “Dat vond ik jammer. Niet eens vanwege het geld, maar omdat iemand het gewoon meenam zonder iets te vragen.”
Toch overheerst positiviteit. Gelukkig krijgt Marcel vooral veel waardering voor zijn werk. Regelmatig krijgt hij een vriendelijk woord, een kleine bijdrage of een attentie van mensen uit de buurt die blij zijn met de schone straten en stoepen.
“Negenennegentig procent reageert positief. Dat ene procentje neem ik voor lief. Als iemand rare opmerkingen maakt, denk ik: die moet nog volwassen worden.”
Zijn grote droom
Marcel leeft bewust zuinig. Hij zet koffie met behulp van een accu en gebruikt USB-verlichting om stroom te besparen.
“Ik probeer onder de 300 watt te blijven,” legt hij uit. “Mijn elektrische brommer is inmiddels oud en moet elke dag opgeladen worden.”
Zijn grote droom? Een brommobiel. Daar spaart hij voor door zo duurzaam en zuinig mogelijk te leven.
Niet stoppen
Ondanks alles denkt Marcel voorlopig nog niet aan rustiger aan doen. “Ik werk sowieso nog tien jaar door,” zegt hij resoluut. “En met opruimen stop ik ook niet.”
Terwijl hij zijn bezem weer oppakt en verdergaat met het bijeenvegen van bladeren en zand, wordt één ding duidelijk: Wormerveer heeft aan Marcel Brandsma niet alleen een harde werker, maar ook een bijzonder voorbeeld van betrokkenheid bij de buurt.
