(Foto: Theo Annes)

Hassan Ait Bassou is straatcoach in Langedijk

LANGEDIJK - Hassan Ait Bassou is straatcoach bij het team jongerenwerk van Wonen Plus Welzijn. Hij is drie keer per week op straat te vinden om problemen te signaleren onder Langedijker jongeren, en er - daar waar hij kan - wat aan te doen.

Daarnaast is Hassan druk in zijn sportschool aan De Mossel in Noord-Scharwoude, dat hij samen met Ruud Vreeker heeft opgericht. "Door de sport ben ik in het jongerenwerk terecht gekomen. Het bleek voor mij de ideale combinatie." In 2001 debuteerde Hassan als professioneel kickbokser en leek hij niet meer weg te denken uit de Nederlandse vechtsportwereld. Hij werd Nederlands Kampioen Kickboksen en verdiende een Benelux titel in het boksen. Door een aantal tegenslagen komt er een einde aan een professionele carrière van Hassan. Wel komt hij via de sport in aanraking met probleemjongeren en vindt hij een nieuw doel in zijn leven.

Hassan is een graag geziene gast in Langedijk, bij jong en oud. "Doordat ik al bijna mijn hele leven in de gemeente Langedijk woon, ken ik het dorp als geen ander. Daarnaast heb ik mijn eigen sportschool, waardoor ik veel jonge gasten over de vloer krijg. Als straatcoach is mijn belangrijkste taak het minimaliseren van overlast in het dorp, verbinding leggen tussen buurtbewoners en jongeren, en de jongeren van het dorp leren kennen. Ik speel in op meldingen die binnenkomen bij de gemeente en doe daarnaast ook bij preventieve straatrondes. Signalering is daarbij van essentieel belang. Aanwezig zijn op straat, zichtbaar zijn op een positieve manier."

De problemen bestaan voornamelijk uit het hangen op plekken waar het niet mag, en daar overlast veroorzaken. "Ik blijf me verbazen over de troep die die gasten soms achterlaten. Daar spreek ik ze uiteraard op aan. Doe je thuis toch ook niet?" Hij is echter geen politieagent die boetes uitdeelt. "Gelukkig niet, dan zou ik mijn werk niet kunnen doen. Ik sta juist naast de jongeren, nooit boven ze. Ik praat met ze, maar luister vooral. Zo hoor ik waardoor bepaald gedrag wordt veroorzaakt. Die houding van onverschilligheid komt negen van de tien keer voort uit iets anders. Thuissituatie, problemen op school, onzekerheid, erbij willen horen, et cetera. Ik nodig ze dan uit in het buurthuis de Anbouw, of in mijn sportschool. Kom lekker binnen zitten, of leef je uit op de boksbal. Als er grotere problemen spelen dan breng ik ze in contact met mensen die ze verder kunnen helpen."

Turn-Over

Als straatcoach bij Wonen Plus Welzijn leert hij het Turn-Over project kennen. De methodiek van Turn-Over is geënt op het functioneren van een rugbyteam. Respect, discipline, teamspirit, feedback, zelfbeheersing en incasseren staan voorop. Zo helpen ze jongeren die dreigen af te glijden om weer terug te komen in het spoor. Hassan: "Sommige van de jongeren die ik op straat sprak, kwamen in aanmerking voor het traject. Een van mijn collega's zocht dan contact met de stichting. Nu werk ik zelf ook parttime voor Turn-Over. Ik begeleid de kracht- en conditiesport, ga met ze boxen. Daarnaast geef ik sollicitatietraining en huiswerkbegeleiding. Het is belangrijk dat de jongens leren samenwerken in teamverband. Dat doen ze met rugby, maar ook met boxen. Dat vereist discipline en respect. Als je dat niet hebt, val je door de mand. Dan kom je niet verder. Zo is het ook in het leven: als je geen geduld en respect hebt, maak je het jezelf ook lastig. Daarbij worden de jongens fysiek en mentaal sterker. Dan zie ik ze stappen maken. Ze krijgen een betere conditie, pikken dingen sneller op en weten waarvoor ze het doen. In het begin zijn ze niet altijd gemotiveerd om bepaalde oefeningen uit te voeren. Ik wil dat ze een gezondere leefstijl krijgen: op tijd naar bed, 's ochtends op tijd op. Dat heb ik zelf ook moeten leren. Ik was een jongetje die veel kattenkwaad uithaalde. Ik was onder de indruk van het boxen en kickboksen, dat wilde ik ook. Ik had talent maar mijn trainer had wel vrij snel door dat het tussen mijn oren nog niet goed zat. Qua motivatie moest ik het eerst nog aan hem bewijzen. Zodra dat goed zat ben ik mee gaan doen aan wedstrijden, en werd kampioen in de Benelux en in Europa."

Rolmodel

Hassan is een rolmodel voor veel van de jongeren. "Ik was niet zo extreem als de meeste van hen, maar ik kan wel met ze levelen. Dat voelen ze. Natuurlijk is het ook weleens lastig. Dan wil ik ze te snel wakker schudden, maar het heeft tijd nodig. Ik maak mooie dingen met ze mee. Een van de jongens in mijn huidige groep heeft een atletiekachtergrond. Het was lastig om hem te blijven prikkelen, maar met atletiek lukte dat. Hij stopte met roken, traint veel en heeft een doel voor ogen. Dat is geweldig!" Een ander voorbeeld is een jongen die veel blowde en dreigde af te glijden. Echt een lastpak maar wel een die het leuk vond om te koken en met muziek bezig te zijn. Hij mocht stage lopen en Hassan verloor hem uit het oog. "Twee jaar later zit ik met mijn gezin te eten in IJburg, in een heel goed Thais restaurant. Of de chef-kok even aan tafel mocht komen voor een praatje. Ja, waarom niet? Was het die gozer! Ik was trots!"

Draai om je oren

"Ik wil nu niet de oude lul uithangen hoor, maar als ik vroeger iets flikte en mijn vader kwam daar achter, dan kreeg ik thuis nog een keer een draai om mijn oren. En dan liet ik het voortaan wel. Overal waren ogen op straat die je in de gaten hielden, de sociale controle was groot. Mijn zeven zussen waren ook niet te beroerd om me te verlinken, haha. Tegenwoordig vind ik de grenzen die ouders aan hun kinderen stellen best wel voor verbetering vatbaar, laat ik het zo maar zeggen. Buiten spelen is top, anders zitten ze de hele dag te gamen. Maar om elf uur 's avonds ook nog? En hou het dan wel een beetje netjes. Want je hebt kattenkwaad en kattenkwaad hè."

Nooit de moed verliezen

Door de fusie met Heerhugowaard komt er budget vrij voor het vormen van een straatteam, iets dat Hassan van harte aanmoedigt. "Soms ben ik op de ene plek en krijg ik een melding over overlast op een andere plek. Ik kan niet overal tegelijk aanwezig zijn. Dit probleem leeft ook bij de wijkagenten, die achter de feiten aanlopen door te weinig capaciteit. Door het vormen van een straatteam, waarin mensen met een verschillende functie en achtergrond zitten, zal dat hopelijk beter gaan. Je moet sowieso nooit de moed verliezen. Soms is het dweilen met de kraan open en blijf je hetzelfde verhaal afdraaien tegen gasten die helemaal die geen zin hebben om te luisteren. Maar er zijn ook zoveel succesverhalen van mensen die ik wel heb kunnen bereiken. Ik kom ze nog steeds weleens tegen. Altijd krijg ik een hand of een knuffel. Daar doe ik het ook voor hè."

Naast zijn positieve aanwezigheid op straat, organiseert hij ook activiteiten, liefst op sportief gebied. Dat doet hij in het buurthuis of in zijn sportschool. Op nieuwsjaarsdag organiseerde Hassan een voebaltoernooitje in de sporthal. Aansluitend was er eten in de moskee. "Die jongens hebben een topdag gehad. En ik ook." Lachend vervolgt hij: "En zij hadden nu een alibi. Als er problemen waren die dag, dan waren zij sowieso niet de veroorzakers."

Marsha Bakker
Meer berichten