Van volgautochauffeur tot uitvaartondernemer

Nieuws
Madelon en Erik de Jong zijn als dochter en vader prima op elkaar ingespeeld.
Madelon en Erik de Jong zijn als dochter en vader prima op elkaar ingespeeld. (Foto: Kevin Demeyer)

De pensioengerechtigde leeftijd heeft hij enkele maanden geleden al bereikt. Sterker nog: vandaag, 8 februari, wordt uitvaartondernemer Erik de Jong 67 jaar. Toch moet hij er niet aan denken om te stoppen. Hooguit gaat hij het iets rustiger aandoen. Dochter Madelon staat immers al klaar om het stokje over te nemen, maar ook zij heeft geen haast: “Ik zou hem nog niet willen missen.”

Door: Marc Tangel

Vierendertig jaar geleden begint Erik de Jong als chauffeur van rouwwagens en volgauto’s en is nu bijna 30 jaar uitvaartleider. Inmiddels is hij al bijna tien jaar eigenaar van zijn eigen uitvaartonderneming. Een bekend gezicht in Rijswijk, zo mag hij zichzelf wel noemen. Het uitvaartinformatiecentrum aan de Van Vredenburchweg 55 heeft daar zeker aan bijgedragen. “Aangezien de deur hier altijd openstaat komen mensen binnen voor een bakkie”, constateert Erik. Dan praten we over voetbal of koetjes en kalfjes. Dat is het laagdrempelige van hier.” De vestiging van het informatiecentrum ging negen jaar geleden niet helemaal zonder slag of stoot. “Mensen liepen binnen met de vraag ‘komt hier een uitvaartcentrum?’, maar dan kon ik ze geruststellen dat dit een informatiecentrum was. Er ligt hier niemand opgebaard”, lacht Erik geruststellend.

Dochter Madelon vult haar vader aan: “We tonen hier ook een deel van onze Gedenk- en Troostwinkel. Veel van deze producten staan online, maar mensen vinden het prettig om hier zelf rond te kijken en advies te krijgen over urnen en sierraden.” Madelon kreeg het uitvaartondernemersleven al met de paplepel ingegoten. “Ik werd soms met de rouwwagen van school opgehaald”, herinnert ze zich breed lachend. Vader Erik corrigeert dit beeld onmiddellijk: “Het was een volgauto. Zo’n limousine”, doceert hij streng. Madelon vat de terechtwijzing luchtig op. “Dat verschil zag ik toch écht nog niet”, bekent ze. Deze dynamiek is tekenend voor het tweetal.

Vitrinekasten

Toch was het niet vanzelfsprekend dat Madelon in de voetsporen van haar vader zou treden. Via omwegen in de horeca en de mantelzorg, vond ze uiteindelijk alsnog haar draai aan de Van Vredenburchweg. Sinds drie jaar werkt ze officieel bij de uitvaartonderneming, maar ook daarvoor was ze al veel in het pand te vinden. “Ik kwam hier regelmatig om de vitrinekasten schoon te maken”, vertelt ze. “Daar had mijn vader het te druk voor. Door de contacten, het werk en de ervaringen die ik hier opdeed, groeide bij mij langzaam het gevoel dat ik dit een mooi beroep vond. Toch moest ik er nog wel even over nadenken toen mijn vader vroeg of ik bij hem in de zaak wilde komen, want het is ook geen vak waar je makkelijk even instapt.”

Het diploma aan de muur van het kantoor is stille getuige van de beslissing die Madelon uiteindelijk heeft genomen. “Sinds een half jaar ben ik bevoegd zelf uitvaarten van A tot Z te regelen”, zegt ze niet zonder trots. “Nu kan mijn vader af en toe ook eens een weekendje weg, anders is hij altijd aan het werk. Weinig mensen kennen hem vrijetijdskleding.” Wederom voelt Erik zich geroepen dit beeld bij te stellen. “Ik ben al tien jaar niet op vakantie geweest, dus níémand kent mij in mijn vrijetijdskleding”, grapt hij.

Adviserende rol

Nee, aan stoppen moet Erik nog niet denken, maar plannen om het iets rustiger aan te gaan doen zijn er toch wel degelijk. “Madelon vindt dat ik nog minimaal drie jaar moet werken”, vertrouwt Erik ons toe. “Dat hoeft niet fulltime te zijn, maar ze heeft graag dat ik nog een tijdje in beeld blijf voor een adviserende rol, zoals ze dat noemen.” Madelon knikt bevestigend. “En misschien zijn er mensen die specifiek naar mijn vader als uitvaartleider vragen”, voegt ze toe. Erik grijnst bij de gedachte. Dan besluit hij kordaat: “Zo lang dat te doen is, wil ik dat zelf eigenlijk ook wel!”.