Stella @t Schiedam: Klunen

Column
Afbeelding
(Foto: Mabel Böhms Media)

Wat is er mooier dan schaatsen in de winter? Een bevroren Schie in het centrum met schaatsende mensen en kinderen erop. Het geeft toch een prachtig, nostalgisch plaatje. Een ansichtkaart.

Maar met deze warme temperaturen in de winter nemen we het woord ijs niet eens meer in de mond. Er wordt niet gesproken over of er wel of geen Elfstedentocht gereden gaat worden. Ik denk dat we maar voorgoed afscheid moeten nemen van dat idee. Schaatsen in Schiedam is er ook deze winter niet meer van gekomen...
Wat je wel heel goed kan in Schiedam is klunen. Ik heb het zelf aan den lijve ondervonden. Met name de mensen die weleens lopen op dunne, hoge hakken zullen het herkennen. Zogenaamde Stiletto’s, zo’n heerlijk retrowoord uit de jaren ‘80. Ik kocht in 2011 een paar voor een bruiloft. Ik draag sowieso amper hakken, want ik houd van doorstappen. Maar laatst vond ik ze dus onder een laagje stof achter in mijn schoenenkast. Wat waren ze leuk eigenlijk. Zonde, maar 1x gedragen.
Na 13 jaar was ik glad vergeten dat ik ze had gekocht voor een bruiloft in Delft. En ik kan u vertellen dat er in Delft heel, maar dan ook heel veel voegen zijn tussen al die mooie steentjes en keitjes waarmee de binnenstad geplaveid is.

Het ziet er geweldig uit natuurlijk die bestrating. Maar wat een geklungel. Ik kon amper een stap zetten en dat had niets met de hoogte te maken. Ik heb nog geluk gehad daar geen letsel aan over te houden.
Maar pak ‘m beet een maandje geleden dacht ik; ik trek die mooie muiltjes gewoon nog een keer aan. En ik moest van de Nieuwe Haven naar het Wennekerpand. Ik was gelukkig niet alleen, maar dat werd toch een partijtje klunen. Ik heb ze niet geteld, maar ook Schiedam heeft veel, heel veel voegen. Meer nog dat Delft denk ik. Bij elke stap die ik zette zakte ik met mijn hak een voeg in.
In mijn hoofd kwamen die mooie hakken geschaafd en gehavend uit ieder kuiltje. Maar ik was vooral bang zelf geschaafd en gehavend te eindigen op de straten van de binnenstad. Levensgevaarlijk!
Ik probeerde een beetje op mijn tenen te lopen, maar er was geen beginnen aan. Ook de stappen uitkienen had geen zin. Ik vind het dan verwonderlijk. Vergelijk het oppervlakte van een voeg met een steen. Je hebt meer kans om een steen te raken dan een voeg, maar gegarandeerd zakte ik bij elke stap weer weg. Leuk dus, die schoenen, voor binnen of om naar te kijken...
Misschien is er een hack voor (mocht je een tip hebben, dan hoor ik het graag), maar ik heb ervan geleerd. Geen gaten prikken meer voor mij in het centrum. Volgende keer weer lekker mijn stevige stappers of gympen aan. Zodat ik met de neus in de wind, in plaats van met de blik op de keien, meer kan genieten van het uitzicht!