Schoenverhalen: Louise

In de galerie zijn behalve schoenverhalen ook door kunstenaars beschilderde schoenen te zien. Deze zijn te koop. De opbrengst gaat naar kinderen uit Gaza en Oekraïne.

Louise

Dat ik er zo afgetrapt uitzie is wat mij mooi maakt. En toch kan ik nog heel lang door. Meindl is mijn naam, ik ben afkomstig uit Duitsland. Men prijst mij om mijn duurzaamheid. Eigenlijk ben ik allang aan vervanging toe, maar Louise kan geen afscheid van me nemen. Wandelen staat bij Louise voor blijdschap. Toen ze zeventien was vertrok ze met een vriend naar Engeland; in een dump kocht ze soldatenkisten en met de pukkel op de rug loopt ze heuvels en bergen op en af. Het onbekende tegemoet gaan gaat haar makkelijk af, ze is nieuwsgierig naar wat er komt. Onderweg ontmoette ze mensen en onderweg ging de tijd heel langzaam. Als je wandelt hoef je niet snel te gaan, liever niet zelfs. Van nature zet ik er graag de pas in, maar van Louise heb ik geleerd dat als je langzaam durft te gaan, je meer ontdekt. Niet alleen zie je meer, de ervaring blijft je langer bij en kan uitgroeien tot een krachtige herinnering waar je in moeilijke tijden aan kunt terugdenken om troost uit te putten.
Toen ze scheidde verwerkte ze het uit-elkaar-gaan door te wandelen, er is een foto van haar gemaakt waarop je kan zien dat ze lacht, net na de scheiding. Ze is daar gelukkig. Misschien is de kracht van het wandelen dat je zonder dat je het doorhebt alle zorgen van je afglijden. Kom je eenmaal uit een diep dal, staat er een afgrond op je te wachten - ook dat hoort bij wandelen. Het ongewisse overvalt ons net wanneer je denkt dat je hoog en droog zit. Haar zoon is onlangs overleden. Binnen vierentwintig uur na opgenomen te zijn geweest voor een pneumokokken-infectie was hij gestorven. Hij is drieëndertig geworden. Was nooit ziek. Heel sportief. Zomaar. Het rouwproces heeft Louise uitgeput. Het lichaam voelt zwaar. Ze wil weer licht voelen. Ik heb haar toen moeten missen, ze liep langs me en zag me wel maar gebruikte me niet. Ze gaat nu naar Portugal, daar waar het pad van Santiago de Compostella ophoudt, daar gaat zij verder. Alsmaar verder. De horizon verschuift voor je ogen en je hebt de horizon te volgen als je verder wilt komen. Maar hoe scherper je alles ziet, hoe meer je lijkt te dromen. Is dat niet raadselachtig? Ze loopt tweeëntwintig kilometer per dag, om verlost te blijven van blaren heeft ze loperswol. Wol die me warm houdt. Onderweg praat ze met andere wandelaars, maar het hoeft niet per se. De gesprekken vinden plaats, zoals het ineens kan onweren of zoals de zon doorbreekt. Door te wandelen word je een natuurfenomeen. Ze heeft met mij al meer dan twintig reizen gemaakt. We komen niet meer van elkaar af. Ter voorbereiding op de grote reis loopt ze om Schiedam. Op weg naar huis maakt ze alweer plannen voor de volgende reis. Want er is altijd weer een reis erna.

Projectleider en samenstelling tentoonstelling: Margi Geerlinks. Interviews en teksten: Abdelkader Benali.