De één-na-laatste column

door Britt Planken

Iemand wilde mij eens kwetsen en siste me toe dat haar klanten over mij roddelen. Stomverbaasd keek ik haar aan. Ja, dus? Dat kan je toch verwachten als je van alles over jezelf op social media en in de krant zet? Ik vertel niet over verslaving, armoede, depressie en andere rauwe zaken omdat ik denk dat het onbenullige koetjes-en-kalfjes zijn. Ik wíl dat dit soort thema’s bij de kapper worden besproken. En ik mag hopen dat iedereen begrijpt dat ik niet zoveel shit heb doorstaan om vervolgens wakker te liggen van een mening? Bovendien: mensen die oprecht gelukkig zijn, halen anderen niet naar beneden. Na die opmerking was ik vooral blij dat mijn eigen winkel blijkbaar een ander type klant trekt.

Ik gun gefrustreerde tongen hun roddeltje als ze zich daardoor beter voelen. Hopelijk beseffen ze ooit de kern van mijn waarom. Het is nooit alleen mijn verhaal. Het gaat over je buurman, je nicht, de moeder van je beste vriend. Hoe openhartiger ik ben, hoe meer Vlaardingers zich naar mij durven openstellen over hun eigen shit. Dagelijks vertrouwen winkelgasten mij toe dat ze het leven niet meer zo fanatiek zien zitten, nog steeds schulden afbetalen of ook een geliefde hebben die kampt met verslaving. Ik zie ze lichter naar buiten gaan omdat het oplucht als je eindelijk even niet op je hoede voor een oordeel hoeft te zijn en vind het schrijnend dat er zoveel kostbare energie verloren gaat aan het plooien van maskers.

Waar ik vroeger continu bezig was met het reilen en zeilen in onze stad en me inzette voor een positieve blik daarop, ben ik nu vooral in contact met wat er werkelijk speelt in de hoofden van de Vlaardingers. Wat er verder op onze lokale bodem gebeurt, gaat grotendeels langs me heen. Mijn columns weerspiegelen dat. Ik publiceer liever over taboes dan over de lampionnenoptocht. En het voelt alsof ik met die verhalen niet meer op het juiste podium sta. Columnist zijn voor Groot Vlaardingen - zoals ik het altijd zal blijven noemen - zie ik als een erebaan. Volgende maand is het tien jaar sinds mijn eerste keer en schrijf ik mijn laatste. In het volle vertrouwen dat er na het dichttrekken van deze deur vensters zullen openen waar ik nu het bestaan nog niet van ken en mijn woorden altijd de juiste harten zullen blijven bereiken.