Column: Luchtbellen blazen

Ik herinner me dat ik als klein meisje Groot Vlaardingen uit de brievenbus trok en stelde dat ik daar later voor ging schrijven. Toen die droom uitkwam, dacht ik dat ik het voor altijd zou blijven doen. Of in ieder geval zolang onze papieren krant bestaat. Tien jaar lang schreef ik columns en artikelen. Dook ik in onderwerpen en organisaties waar ik nooit eerder van had gehoord. Leerde ik de lokale politiek begrijpen, de vele maatschappelijke bouwers kennen en de immateriële rijkdom van onze stad op waarde schatten. Met ieder interview groeide mijn trots en ik propageerde een optimistische blik op tal van lokale kwesties. Mijn hart stroomde over van passie en enthousiasme om Vlaardingers verliefd te laten worden op hun stad, vooral door te focussen op wíé de stad maken. De scheurkalender die ik voor het feestjaar in 2023 maakte, was het hoogtepunt. Bomvol redenen om ook een trotse Vlaardinger of Vlaardingen-fan te zijn. Maar na een hoogtepunt volgt altijd een daling. Toen het privé steeds minder lekker ging, kreeg “het Vlaardingse” waar ik me onderdeel van had gevoeld een nieuwe kleur. Kliekjes die me er eerder zo graag bij wilden, konden alleen nog over me praten toen ik aandacht vroeg voor pittige kwesties als armoede en verslaving. Politici die ik voorheen sprak over het belang van een levendige stad, wisten mijn winkel aan de inmiddels goedgevulde Billitonlaan maar niet te vinden. En ondernemers op wie ik de spotlights zo graag had gericht, kaatsten vice versa bijzonder weinig enthousiasme terug. Het voelt allemaal bijna ironisch. Dezelfde mensen die ooit mijn ogen openden voor wat er allemaal óók is, lieten me weer een nieuwe laag van het leven ontdekken. Een laag die ik moest leren kennen om iets van mijn naïviteit te verliezen, zodat ik ooit de wijze oude vrouw met lichtjes in haar ogen kan worden die ik ambieer. De wereld draait niet op eerlijkheid. Dus kan ik opnieuw dankbaar zijn, hoewel nu voor een heel andere lading. Ik stop na tien jaar met publiceren in onze lokale krant omdat ik niet vanuit mijn tenen maar uit een puur hart wil blijven schrijven. Alles is een luchtbel. Elk clubje waar je bij hoort, alles wat je denkt te weten, ieder nobel streven. Nog steeds bomvol positiviteit, maar ook met kennis en ratio blaas ik een nieuwe bel. Tot ook die op een dag uit elkaar spat. Want dat is nu eenmaal het leven.