Column: Bedroevend minder veel te ech

Column
Door Britt Planken
Door Britt Planken (Foto: Lizzy Westdijk)

De énige voorwaarde voor deelname aan de wedstrijd was een zeer duidelijke: je moet in Vlaardingen wonen. Aangezien we onze stad in 2023 weer serieus zijn gaan nemen, vond ik dat een redelijke eis voor het stadsdichterschap. Dichten is immers een kunst en kunst ontstaat vanuit het hart. Iedereen kan nieuwtjes en kennis over onze gemeente vergaren en daar iets over schrijven. Nee, stadsdichtkunst vertaalt het ongrijpbare, de persoonlijke beleving of maatschappelijke tendens van het lokale, naar een vertelling voor de daar woonachtige massa en een ieder die zich er na het horen of lezen van het gedicht voor zou moeten willen interesseren. Evident dus dat je met de pootjes in de Vlaardingse klei moet staan om in aanmerking te komen voor deze erebaan. Desondanks vond de jury het nodig om in iedere oproep die enige vereiste te benadrukken. Wellicht gedreven door de in mijn ogen terechte teleurstelling in andere steden, die buiten hun grenzen visten om hun poëtische functie te vervullen. Zoals recent nog Amstelveen, waar heel wat meer mensjes wonen dan bij ons. De eis voor het Vlaardings stadsdichterschap ervoer ik daarom als zeer bemoedigend. Met één demografische voorwaarde straalde onze juryleden vertrouwen uit in onze ruim zestigduizend achttienplussers. Dat vertrouwen werd gewekt door de lokale wethouder van cultuur, een van onze vorige stadsdichters, een Rotterdamse spoken word artiest en een Rotterdamse schrijfdocent. Nou kan je je wat mij betreft al afvragen waarom de jury niet unaniem uit Vlaardingers bestond. Dan had er vast een stuk minder getwist kunnen worden over die ene belangrijke voorwaarde. Want ja, inmiddels is het een feit: Vlaardingen heeft na 4,5 jaar eindelijk weer een nieuwe stadsdichter. En het is een Rotterdammer. Pats. Al was ik zelf geen deelnemer van de wedstrijd, de klap gloeide toch op mijn smoel. Zijn we in 2023 dan zo in de Grote Vlaardingen Show gaan geloven dat het grote plaatje boven integriteit gaat? Onze nieuwe stadsdichter woont al langer dáár dan dat hij hier heeft gewoond. Ik kan me heel weinig bij dit juryberaad voorstellen. Wat draag je als wethouder van cultuur uit als je in een andere grabbelton graait om deze prachtige rol te vervullen? Dat de kwaliteit van eigen bodem overmatig matig is? Dat we liever meeliften op het succes van een Rotterdamse artiest dan te vertrouwen op de mensen die Vlaardingen voeden met hun energie? Dit gaat de trots voor onze stad letterlijk voorbij. Ik gun Jordy Dijkshoorn het podium. Maar met Deelder als zijn grote held moet hij toch ook vinden dat Vlaardingen met deze keuze zichzelf weer eens bedroevend minder “veel te ech” heeft neergezet als zijn eigen geliefde woonplaats.