Groene Jeroen: PLUISKONTEN

Die heet zo vanwege zijn kleine dotje veren aan zijn aars. Het is echt maar een heel klein beestje, niet veel groter dan een merel. Ze overwinteren op grotere wateren, maar als de lente komt zoeken ze kleine moerasjes en plasjes op, waar je ze niet snel ziet omdat ze zo schuw zijn en bij gevaar steeds snel onderduiken. Dat is jammer want ze zijn zo geweldig leuk en mooi. Hun wangen en halzen zijn prachtig roodbruin van kleur en ze hebben opvallend knalgele, dikke mondhoeken.

Als je te dicht bij hun nestje komt, dat niet veel meer is dan wat opgestapelde, oude waterplanten drijvend tussen het riet, dan bedekken ze bliksemsnel hun eitjes met andere waterplanten en duiken ze onder. Net als de gewone fuut dragen ze hun piepkleine jonkies op hun rug. Ze jagen vooral op allerlei insectenlarven, kleine visjes en soms een salamander of kikkertje. Daar zijn ze heel handig in, want aan hun poten, die als een buitenboordmotor helemaal achteraan hun lijf zitten, zitten zes grote peddels. Daarmee zwemmen en kruipen ze onder water razendsnel tussen de waterplanten door.

Je ziet ze dus niet zo makkelijk, maar je hoort ze wel eenvoudig, want paps en mams zingen in duet een luid en hoog ‘bibibibibi’, dat je vaak kan horen in de Broekpolder. Waar vaak vele paren ieder jaar (misschien soms wel tien?) graag nestelen. Wat een rijkdom! Deze lente zag ik twee paar van deze plukjesbipsen wel een half uur lang een enorme burenruzie uitvechten. Ze waren zo druk bezig dat ik tot vlakbij kon sluipen. Tegen elkaar opbotsend, elkaar continu uit’bibibi’scheldend, zelfs heftig op elkaar inhakkend en elkaar onder water trekkend, probeerden ze zo te bepalen wie er mocht gaan nestelen in een klein hoekje Vlaardings riet.