Column Alphons de Wit: Op zoek naar eenzaamheid

Op die manier vulden ze hun doorgaans karige verdiensten aan. In de bijlenbuurt hadden we niet veel welvaart. Plastic sandaaltjes aan je voeten, afgedragen kleding van je broers of zussen en op zondag een ‘kaakie’ van Jamin bij de koffie. Verder had je elkaar, om mee te ravotten, ruzie mee te maken en te spelen. Toen drie jongens van de wijk gezond en wel na het vervullen van hun diensttijd uit Indië terugkeerden legden de bewoners van hun armoetje geld bij elkaar. Geld waarvan drie gouden ringen voor die gouden gasten werden gekocht. Toen de buurt werd gesloopt werd een bewonersvereniging opgericht die tot het begin van de eeuwwisseling jaarlijks een ontmoetingsbijeenkomst organiseerde. Anno 2025 bestaan er nog warme banden tussen voormalige bewoners.

Hoeveel is er in een halve eeuw veranderd? In mijn jeugd hadden mensen nauwelijks materiële welvaart, maar ze hadden elkaar. Tegenwoordig hebben we bijna alles wat ons hartje begeert. Broekhoesten van 12 jaar rijden rond op fatbikes. Er tollen ruim acht miljoen auto’s rond op ’s herenwegen. Veel mensen lijden aan welvaartsziektes maar het ergste van alles is het feit dat we elkaar uit het oog verliezen. Het Westland is een welvarende streek, een streek ook waar veel cement tussen de mensen zit. Dat bleek de afgelopen zomer duidelijk tijdens de geweldige feestweken. En toch blijkt uit de Gezondheidsmonitor van 2024 dat 49 procent van de jongvolwassenen zich enigszins en ruim 16 procent zich sterk eenzaam voelt. De gemeente Westland laat dat niet over haar kant gaan en kondigt het uitrollen van een campagne tegen eenzaamheid aan. Mensen wordt geleerd eenzaamheid te signaleren en te herkennen. Met meer activiteiten en vrijwilligerswerk wordt geprobeerd om meer Westlandse eenzamen onder de mensen te krijgen. Vitis Welzijn heeft voldoende aanbod ontwikkeld voor mensen die zich eenzaam voelen, daar ligt het probleem niet. Het probleem ligt bij ons Westlanders. We moeten af van het schermpje en uit onze bubbel treden. Zo maken we meer tijd vrij om in de directe omgeving op zoek te gaan naar mensen die vastzitten in hun eenzame bestaan. Eigenlijk zouden we Vitis Welzijn helemaal niet nodig moeten hebben.