Binnenkijken bij De Wittebrug: ‘Top om als Westlandse jongere zo te starten!’

Cultuur
Joyce (l.) en Leonie behoren tot de eerste antikraakbewoners van De Wittebrug.
Joyce (l.) en Leonie behoren tot de eerste antikraakbewoners van De Wittebrug. (Foto: Debbie van Eijk)

Van buiten oogt het wat verpauperd, maar binnen is het een gezellige boel: De Wittebrug in Poeldijk. Het woonzorggebouw werd in 2015 een onderkomen voor cliënten van Perspektief. Sinds 2021 wonen er jongeren antikraak. Hoe dat is, vertellen buren en goede vriendinnen Joyce van Kal (25) en Leonie Ravestein (25). “Wij noemen het Poellie Plaza.”

Door Debbie van Eijk

Joyce: “Als ik in de Jumbo toevallig vertel dat ik in De Wittebrug woon, krijg ik meestal gelijk de vraag of ik ook verslaafd ben (geweest). Ik leg ze dan uit dat ik gewoon afgestudeerd ben en werk als docent Nederlands op een middelbare school. We kunnen er vaak wel om lachen, maar doen heel erg ons best om te laten zien dat we een groep jongeren zijn die gewoon keihard vastzitten in de woningmarkt.”

Leonie: “Wij zijn gewoon werkende jonge meiden. Ik ben servicemanager in een supermarkt, net klaar met mijn bachelor Psychologie en ik zit erover na te denken om een master te doen.”


Geschiedenis Wittebrug

Oorspronkelijk was deze Wittebrug-locatie een verzorgingshuis. Rond 2011 verkaste de zorginstelling naar een vervangende nieuwbouw, De Terwebloem. Vanaf 2015 werd het gebouw in gebruik genomen door Stichting Perspektief, een hulpverlenende instantie voor mensen die te maken hebben met huiselijk geweld, mensen die dakloos zijn en mensen die last hebben van psychiatrische of sociaal-maatschappelijke problemen. Eind 2021 sloot dit ‘Woonhotel Wittebrug’ de deuren. Perspektief vond het pand aan het eind van zijn levensduur; het voldeed niet meer aan de kwaliteitseisen die de stichting aan zorg stelt. 

Het duurde tot eind 2021 voor er nieuwe bewoners kwamen. In oktober 2022 overhandigde Petra de Jongh, bestuurder van Pieter van Foreest de symbolische sleutelbos van De Wittebrug aan Patrick van Adrichem, directeur van Boele & van Eesteren. Dit bedrijf had op dat moment al meerdere projecten gerealiseerd in het Westland, zoals ‘De Brandmeester’ aan de ’s-Gravenzandseweg in Naaldwijk, Juliahof in Wateringen, Gemeentehuis Westland en Hart van ’s-Gravenzande. 

Antikraak wonen

Vanaf september 2021 had Ad Hoc het pand in beheer, waardoor twaalf jongeren hun intrek konden nemen in het oude verzorgingshuis. ‘Antikraak’ houdt in dat een leegstaand gebouw bewoond wordt door een kleine groep mensen, om te voorkomen dat krakers het pand in gebruik kunnen nemen. Dat betekent in de praktijk goedkoop wonen, maar in ruil daarvoor de onzekerheid over hoelang je er kan blijven wonen. 


Joyce: “Poellie Plaza is een van de weinige antikraakpanden in Westland.”

We hebben om 1 uur ‘s nachts gereageerd en werden om 9 uur wakker gebeld

Joyce en Leonie waren twee van de eerste bewoners. Joyce licht toe: “We hebben samen beslist om hier te komen wonen. Ik had al twee keer eerder antikraak gewoond en zou naar Aruba gaan voor mijn studie, een minor. Toen kwam corona, ging Aruba niet door en zeiden mijn ouders: ‘Kom anders gewoon weer even lekker thuis wonen, anders zit je zo alleen.’ In die periode sprak ik heel veel met Leo af. Je kon nergens heen, dus we bleven heel vaak bij elkaar slapen. En toen dachten we: hoe leuk zou het zijn als we gewoon samen konden wonen, in één gebouw.”

Leonie: “Wel grappig, want ik sliep die nacht bij jou. Ik wilde eigenlijk op kamers gaan in Rotterdam en toen zag jij dat Ad Hoc een nieuw pand verhuurde in Poeldijk.”


De voordeur van Joyce.

Joyce: “Er staat nooit iets van antikraak te huur in het Westland. Ik kom zelf uit De Lier en Leonie uit Naaldwijk. Ik dacht: ‘Hè? Hoe kan dat nou?’ We hebben om 1 uur ‘s nachts gereageerd en werden om 9 uur wakker gebeld of we tijd hadden voor een bezichtiging.”

Leonie: “Ik wist nog niet of ik het huis uit wilde. Ik was wel een beetje voor kamers aan het kijken in Rotterdam.”

Joyce: “Ik wilde het sowieso gaan doen. Maar ik dacht, als we het samen gaan doen is het wel leuk om tegenover elkaar erin te gaan. En dat kon.” 

De bruikleenovereenkomst tekende Joyce rond 12 uur. Leonie twijfelde op dat moment nog: “Maar Joyce zei: zeg nou gewoon ja, want in het ergste geval ben je binnen één maand weer weg.”

De bezichtiging was in 2021, toen er nog een paar cliënten van Perspektief woonden. De units waren duidelijk bewond geweest, maar na een grote poetsbeurt kon iedereen aan de slag met het inrichten van hun eigen plekje.


In totaal wonen er nu vijftien jongeren in De Wittebrug. - Joyce van Kal

Indeling gebouw

In totaal wonen er nu vijftien jongeren in De Wittebrug, van 21 tot 30 jaar oud. Joyce: “Bijna iedereen is geboren of opgegroeid in het Westland.”

De twintigers, ongeveer evenveel jongens als meiden, wonen op de begane grond en de eerste verdieping. Dat is nodig om kraken tegen te gaan. 

De woningen hebben veel voordelen, vindt Joyce: “Omdat het een oud verzorgingstehuis is, zijn de woningen precies groot genoeg; ongeveer 50 vierkante meter. We hebben bijna allemaal onze eigen kamer mét eigen voorzieningen als een badkamer en een keuken. Daarnaast hebben we onwijs veel gezamenlijke ruimtes. Zo hebben we een grote aula met een podium die we hebben omgetoverd tot een gezellige ruimte met een pooltafel, tafeltennistafel en gezellige lampjes. We hebben een fietsenstalling die meer lijkt op een balzaal én een grote achtertuin die we hebben aangekleed met een tuinset, een trampoline én een barbecue voor de warme zomerdagen.”

Mijn huis is een beetje als die paarse bank in Friends

In het gebouw is Joyce een soort van ‘huismoeder’: “Mijn huis is een beetje als die paarse bank in Friends. Iedereen verzamelt zich hier.

Ook leuk: “Mijn huis is het enige huis op de begane grond waar je naar binnen kunt kijken. Mijn gordijnen kunnen ook niet dicht. Mensen kijken hier dus vaak naar binnen en dan zwaai ik altijd even naar ze.”


Joyces woning vanaf de buitenkant.

Leonie: “Dit is echt top om te starten. Maar uiteindelijk wil ik wel kopen. Over een aantal jaar.”

Ik ben gek op kleur en dat zie je terug in mijn huis!

Ook Joyce wil ooit in een reguliere woning wonen, maar dat dat nu nog niet kan, heeft ook een groot voordeel: “Omdat dit huis nog niet mijn ‘grotemensenhuis’ is, zoals ik dat altijd zeg, durf ik ook lekker los te gaan in mijn interieur. Ik ben gek op kleur en dat zie je terug in mijn huis!” Ze noemt haar stijl ook wel gekscherend ‘dopamine decor’: “Het zit vol prikkels en kleur.” De pronkstukken in haar woonkamer, met oranje muren, zijn haar draaiende discobal en een kunstwerk van Joseph Klibansky. Verder heeft ze een roze bank, een roze voordeur en een paarse keuken. Rondom enkele stopcontacten heeft ze ‘bling-bling’ aangebracht. “Het is echt een perfect huisje om te oefenen met behangen, schilderen én om alvast een inboedel bij elkaar te sparen.”


De discobal is één van de pronkstukken in Joyces interieur...


... net als haar schilderij van Joseph Klibansky.


Joyce heeft veel spullen tweedehands, zoals deze Ikea-tafel.

De woning is perfect om in te ‘oefenen’ met klussen, bijvoorbeeld met behangen.


Leven totaal veranderd

Joyce: “Toen we hier kwamen wonen, wisten we niet waar we in doken. We hebben er een heel sociaal leven bij gekregen.”

Leonie: “Ik ben gisteren nog wezen padellen met mensen die ik zonder Poellie Plaza niet had gekend.” 

Nog een leuk feitje over de naam ‘Poellie Plaza’: deze is te vinden op Google Maps. “Heeft iemand van ons toegevoegd.”

Joyce vervolgt: “Ik heb mijn vriend leren kennen op een verjaardag van iemand die hier vaak kwam.” 

Samenwooncultuur

Het wonen in De Wittebrug heeft hun inmiddels een grote vriendengroep opgeleverd. Maar ook het wonen op zichzelf is heerlijk in dit gebouw. Dat komt vooral door de samenwooncultuur. Hét symbool daarvoor is de algemene ruimte in het gebouw: “Die hebben we zelf ingericht,” vertelt Leonie. “Toen we elkaar voor het eerst leerden kennen, gingen we daar met z’n allen pizza eten. Ik bracht gelijk op: ik wil een pooltafel, en toen hebben we met z’n allen op marktplaats gekeken.” Inmiddels staan er ook een pingpong- en een airhockeytafel.

Joyce: “We hebben de algemene ruimte leuk gemaakt. In het begin zaten we daar elke vrijdag- en zaterdagavond. Dan sleepten we bijvoorbeeld de bank ernaartoe en gingen we met de beamer voetbal kijken.” Dat was nog in de coronaperiode: “Je had niet echt een plek om heen te gaan.”


‘We hebben de algemene ruimte leuk gemaakt.’ - DvE

In die dagen aten ze ook heel veel samen, met een andere bewoonster, Kiki: “We hadden alle drie nog geen vriend. Gingen we met z’n drieën puzzelen, nagels lakken en tv kijken.”

Ze kijken nu al uit naar de zomer. “Dan is het heel lekker wonen. We hebben een barbecue in de tuin. Zetten we een zwembadje neer,” legt Leonie dromerig uit. “Op zaterdagmiddag lig je daar dan, lekker in de zon met een muziekje. De een komt aan met wijn, de ander gaat naar de winkel voor een stokbrood.” De omgang tussen de bewoners is heel ongedwongen: “De ene keer schuif jij aan, de andere keer een ander.”


Lief en leed

Ook bij tegenslag staat iedereen voor elkaar klaar.

Joyce: “Gisteren nog. Mijn broertje woont hier schuin boven en had opeens een kapotte verwarming. Hij belde en zei: ‘Joyce, je moet nu komen, mijn huis wordt een zwembad.’ Er kwamen allemaal vrienden om te helpen. Een vriend van mij is loodgieter, die hebben we uit zijn bed gebeld. Hij is er twee uur lang mee bezig geweest, maar we konden er ook wel om lachen.”

Ook in 2022 waren er spannende dagen. Vanaf maart 2022 stond het pand te koop. “Er werd gezegd dat de sloopkogel erin zou gaan. Toen zijn een aantal mensen vertrokken,” herinnert Joyce zich. 

Leonie: “In onze Whatsapp-groep ging het toen wel zo van: ‘Oh nee’ en ‘Wtf’. Berichten als: ‘Dan zal het best wel snel gaan denk ik’”. Zo leefden alle bewoners met elkaar mee. “Iemand stelde zelfs voor: wat als we allemaal even een ton lenen en zelf een bieding doen.”

Op Whatsapp ging het van ‘Oh nee’ en ‘Wtf’

Er kwamen vier kamers vrij. De achtergebleven antikraakbewoners mochten zelf mensen aandragen om die kamers op te vullen, vertelt Joyce: “Beheerder Ad Hoc gaf aan: ‘Wij willen gewoon dat jullie community ook echt een community blijft.’” Een van de nieuwe bewoners was haar broertje Max, met zijn beste vriend Andreas.

Als gemeente Westland De Wittebrug had gekocht, dan zou het nu inderdaad allang plat zijn geweest, denkt ze. Gelukkig voor haar en haar veertien medebewoners werd ontwikkelende bouwer Boele & Van Eesteren de nieuwe eigenaar. “Met hen hebben we ook goed contact.” De meiden hopen hier in elk geval nog een tijd te kunnen wonen, zeker gezien de huidige krapte op de woningmarkt: “Voor ons is dit de ideale oplossing!”