Op de pijp met… Aart Maat: ‘Ik sta er zelf wel eens versteld van wat er allemaal gebeurt‘

Een echte Heijer dus?

Dat is maar hoe je het bekijkt. Mijn moeder Mien van Dam komt van Ter Heijde, mijn vader Rien Maat uit Monster. Mijn vader had in Nederlands-Indië gezeten en kon moeilijk weer wennen in Westland. Nadat hij mijn moeder getrouwd had stapten ze op de boot naar Curaçao voor een nieuw avontuur. Daar ben ik geboren en twee van mijn zussen ook. Maar ook daar kon mijn vader niet aarden dus toen ik 4 was kwamen we terug naar Ter Heijde. Dat was in 1956, volop in de wederopbouw van Ter Heijde na de oorlog. Eerst inwonen bij mijn opa en oma. Later kon, of beter gezegd, moest, hij een huis kopen in de Van Speykstraat. Na een paar jaar werken bij ZKB (later Welkoop) huurde hij een tuin en werd tuinder.

Was het voor jou erg wennen in Nederland?

Ik was pas vier, dus van Curaçao kan ik me zelf niets herinneren. Ik weet ervan door verhalen en foto’s en ik ben er ook verschillende keren geweest. Dus voor mij is Ter Heijde gewoon thuis.

En jij werd ook tuinder?

Na de Willemsschool en de mulo in Naaldwijk kreeg ik allerlei brieven van bedrijven die vroegen ‘kom bij ons werken’. (Zo ging dat toen). Maar ik wist niet goed wat ik wilde en uiteindelijk ben ik blijven hangen in de tuin. Bij mijn vader. Ik nam daarna de tuin over en runde de tuin met mijn vrouw. Ze zijn allebei in hetzelfde jaar overleden en dat was zwaar. We waren maatjes op de tuin en in de familie.

Wat teelde je?

Tomaten, paprika’s, groente. Veel radijs ook. Later zomerbloemen. Het tuindersleven is een leven van ups en downs. “Als je aan het eind van het jaar je rekeningen hebt kunnen betalen doe je het goed”, zei mijn vader altijd. Meestal lukte dat. Ik ben van mijn 16e tot 66e, dus 50 jaar, tuinder geweest. Daarna heb ik de tuin nog een paar jaar verhuurd. In 2025 kon ik ‘m verkopen. Toen gingen er wel drie vlaggen uit hoor.

En ondertussen zette je je ook in voor het dorp…

In 1983 werd ik bestuurslid van de Dorpsvereniging. Dat heb ik tot 2016 volgehouden, waarvan 19 jaar als voorzitter. Alles bij elkaar was dat een baan op zich. De Dorpsvereniging organiseert van alles. Activiteiten zoals ouderen- en kindermiddagen, bingo, klaverjasavonden, maar we zijn ook medeorganisator van de Omloop van Ter Heijde. Vanuit de tweejaarlijkse heropbouwfeesten ontstond het jaarlijkse dorpsfeest. Mijn vrouw bedacht later ons bekende Lichtjesfeest in oktober. Anneke was wat dat betreft een echte aanjager. Toen we in 2016 allebei stopten bij de dorpsvereniging vanwege haar ziekte, is ze ook terecht tot Lid van Verdienste benoemd en ik tot ere voorzitter.

Heeft de Dorpsvereniging een beetje draagvlak in het dorp?

In 1983 hadden we 114 leden. Later waren dat er 950. Meer dan er in het dorp wonen, maar ook oud-Heijers zijn vaak nog betrokken. In het begin werd er nog wel eens op ons neergekeken. Dat veranderde pas echt toen we een eigen Dorpshuis kregen in 1984 “Het Vrondel”. Als voorzitter ben ik wel een beetje een haantje de voorste type en dat werkt in zo’n functie juist goed. Uiteindelijk heb ik een geweldige tijd gehad. Het was voor mij een grote verrassing dat ik ook een koninklijke onderscheiding daarvoor mocht ontvangen: Lid in de Orde van Oranje Nassau.

Maar je zit nog steeds midden in het dorpsleven met de Dorpsinfo…

De Dorpsinfo is een initiatief van HinT (Heijdse Inbreng Nieuw Ter Heijde). Een stichting die zich niet alleen bezighoudt met bijvoorbeeld wonen en bouwplannen, maar ook breder voor voorzieningen in Ter Heijde. Zo hebben we ook de Heijdse Lijn opgezet, onze eigen ‘busverbinding’. HinT is ook een belangenvereniging en we houden ons bijvoorbeeld intensief bezig met de parkeerproblematiek in het dorp. We werken goed samen met de Heijdse kerk, daar organiseren we de bekende Markten aan Zee mee. De dorpsinfo is bedoeld om belangstellenden binnen, maar ook daar buiten op de hoogte te houden van wat er allemaal gebeurt.

Veel werk?

Je bent er wel even mee bezig ja. Ik pas mijn vakanties er ook op aan: we gaan pas weg als de Dorpsinfo af is en ben terug als ie weer gemaakt moet worden. Voorzitter Jan Bogaard is mijn redactiemaatje. Maandelijks wordt ie verstuurd naar 450 digitale leden buiten het dorp en huis aan huis rond gebracht in het dorp.

Gebeurt er dan zoveel in dat kleine dorp?

Ik sta er zelf wel eens versteld van wat er allemaal gebeurt. Vergeet niet dat we hier het strand hebben, waar van alles gebeurt. Vooral trots zijn we op de leden van de KNRM en MRB, die vrijwillig hun leven inzetten voor de medemens. De Dorpsinfo is ook bedoeld om te verbinden. We hebben de rubriek ‘Even Voorstellen’ waarin we een dorpsgenoot belichten. Dat is echt leuk. Want iedereen kent iedereen hier maar je weet echt niet alles. De rubriek “Omzien naar elkaar “ is ook een vast gegeven. Geboortes, huwelijken, overlijdens, daar besteden we aandacht aan, ook met een kaartje, die ons lid Adele van Yperen zelf maakt. Op zijn tijd doen we ook wat klussen in het dorp. Zo hebben we met elkaar de oude reddingboot Prinses Margriet, die in Hoek van Holland stond weg te roesten, hierheen gehaald en opgeknapt. Die onderhouden we en tegelijk nemen we dan ook de paaltjes bij de dijk mee. Zo maken we het dorp weer een stukje mooier.

Als anderen het niet doen, dan doen jullie het zelf wel…

Dat is wel een beetje de Heijdse mentaliteit. De Heijdse Lijn is een mooi voorbeeld. We hebben jarenlang geijverd voor een buurtbus, maar het lukte maar niet. Dus hebben we ‘m zelf opgezet. Met 25 vrijwillige chauffeurs die we koesteren. En met succes: half maart vervoerden we de 5000e passagier. Als je laat zien naar de Gemeente dat je goed bezig bent, gaan ze je serieus nemen. Die betrokkenheid, die is er en zie je overal. Ik krijg regelmatig donaties voor de Dorpsinfo. Zo merk je dat het gedragen wordt door het dorp. Maar ook de kerstboom op het kerkplein wordt al jarenlang gesponsord. Anoniem. Mensen willen wat doen voor het dorp.

Toch hebben Heijers de reputatie wat stug te zijn…

We zijn en beetje op onszelf misschien, maar aan de andere kant: de ‘echte’ Heijer sterft langzaam uit. We vergrijzen. Ook hier is nu veel import, ook van niet-Westlanders Dat is niet erg, mits mensen zich aanpassen. We zijn de kleinste kern van Westland, en dat zullen we blijven want ruimte voor groei is er niet, maar we zijn wel trots op wie we zijn!