Hij is al wat jaren met pensioen, maar dat belet Jos de Brabander (74) er niet van gewoon te blijven werken als arbeidsdeskundige. Daarnaast is hij voorzitter van KBO Poeldijk, die dit jaar haar 70-jarig bestaan viert. “We hebben ongeveer 400 leden, maar dat mogen er meer worden, want met meer mensen kun je meer bereiken.”
Jos is al 51 jaar getrouwd met Pepita en ze wonen, uiteraard, in Poeldijk. Samen hebben ze twee kinderen en vier kleinkinderen.

Van wie ben jij er één?

Ik ben er één van de Kwibus. Bijnamen zijn van oudsher de manier waarop Poellukers de families, waarin vaak dezelfde namen in voorkomen, uit elkaar houden en dit is al generaties de bijnaam van onze familie. Geen idee waar die vandaan komt. In ieder geval hou ik ‘m graag in ere. Toen ik Prins Carnaval werd lag de naam dus voor de hand: Kwibus de Eerste.

Een echte Poeldijker dus…

Ik heb mijn hele leven hier gewoond, afgezien van een hele korte periode in Delft. Mijn vader was een harde werker in de tuin en mijn moeder had de handen vol aan ons. We waren met dertien kinderen thuis, waarvan ik de tiende ben. Zelf heb ik wel in de tuin gewerkt om een fiets bij elkaar te sparen, maar ik wist daarna niet hoe snel ik weg moest lopen.

Dat werd ‘m dus niet…

Na de Bartholomeusschool ging ik naar de Thomas van Aquino. Daar deed ik eigenlijk niks, dus na twee jaar gaf de directeur me mijn rapport met de mededeling dat dit de laatste was die ik zou krijgen. Aan het werk dus. Ik kwam in de slagerswereld terecht; eerst bij Koos de Kroes, toentertijd een hele grote zaak met wel 120 slagerijen. Daar is niks meer van over. Van daaruit kwam ik bij een slager in Wateringen terecht, waar ik mijn vakdiploma’s haalde. Dat ging aardig tot mijn 24e, toen ik vanwege gezondheidsredenen moest stoppen. Toen vond ik dat jammer. Ik zit nu niet meer in het vak, maar ik ben nog altijd slager.

‘Toen’. Nu denk je daar anders over? 

Een vriendin vond dat ik maar eens met haar papa moest gaan praten. Die bleek iets heel hoogs bij het Ministerie van Justitie te zijn en zo kwam ik in het gevangeniswerk terecht. En dat is wel het beste wat me ooit is overkomen.

Want?

Ik heb daar echt heel veel geleerd. Leren nadenken over het leven ook. En vanwege het werk daar, ben ik gaan studeren: Sociale academie Inrichtingswerk en later Maatschappelijk werk. Via dat laatste kwam ik weer bij de Raad van de Kinderbescherming terecht en kon ik de Voortgezette Agogische Opleiding doen. Pittig werk, waarbij een dag heel anders kon lopen dan je vooraf had bedacht, maar het paste bij me. Ik hou wel van een ‘nomadenbestaan’.

Nu ben je alweer lang arbeidsdeskundige…

Die wissel heb ik in 1991 gemaakt. Vanaf mijn 60ste hoorde ik iets te vaak ‘hoelang moet je nog?’ in het werk en ik had juist iets van: lekker doorgaan. Dus ook na mijn pensioen heb ik mijn werk voortgezet: onafhankelijk arbeidsdeskundig onderzoek, waarbij ik advies geef over inzetbaarheid en re-integratie. Een mooi vak.

Geen veranderingen na je pensioen…

O jawel. Zat. Eén ervan was dat ik kort na mijn pensioen werd gevraagd als bestuurslid van de KBO. Een jaar later werd ik voorzitter en dat ben ik nu nog. De afdeling Poeldijk van de KBO heeft ongeveer 400 leden.

Dat is heel wat…

Maar toch te weinig. Er moeten meer mensen bij.

Waarom? Kaartmaatjes te weinig?

De KBO doet veel meer dan kaart middagen of uitjes verzorgen! We zijn echt voor de gemeenschap bezig. We kijken naar mensen om. Bieden hulp, bijvoorbeeld door het helpen met de belastingaangiften. We geven mensen aandacht die ziek zijn of anderszins hulp nodig hebben. Je kunt lid worden van de KBO vanaf je vijftigste, maar weinig mensen doen dat want ‘dan ben je oud’.
Terwijl ik zeg: je bent juist nodig. Voor een kleine contributie krijg je veel en kun je iets betekenen voor anderen, door te helpen, of mee te denken over zaken die senioren aangaan. En die we onder de aandacht van bijvoorbeeld de gemeente proberen te krijgen.

Wat zijn dat voor zaken?

Een groot issue is natuurlijk bouwen en wonen. Er is gewoon een tekort aan seniorenwoningen. Maar we kaarten ook problemen in de buitenruimte aan. Van losliggende tegels tot voorzieningen. Hier in Poeldijk speelt bijvoorbeeld de zaak van een 24/7 geldvoorziening. Die hebben we niet. De enige geldautomaat in Poeldijk zit in een supermarkt en als die dicht is, pech.

En luistert de gemeente?

Ze nemen ons wel serieus, maar ambtelijke molens malen langzaam. Toen ik ooit voorzitter van het CDA van de gemeente Monster was, discussieerden we al over de aanpasbaarheid van huizen. En nu is het nog steeds een issue.

Meer dan kaartmiddagen dus…

We organiseren dus wel degelijk ook kaartmiddagen, vakantieweken en dagjes weg, bijeenkomsten, maar dat is maar een klein onderdeel en trouwens ook niet minder belangrijk: mensen met elkaar in contact brengen te laten optrekken.
Dat is het mooie van de KBO; je kunt je expertise inzetten én sociaal bezig zijn.

Jullie organiseren in september ook een feestje…

KBO Poeldijk bestaat dan 70 jaar. We zijn opgericht in 1955. Door wie en waarom, dat is niet helemaal duidelijk. Dat proberen we nu uit te zoeken. In ieder geval speelde de kerk een rol, want we zijn de Katholieke Bond voor Ouderen. In die tijd speelde dat nog echt een rol, tegenwoordig niet meer. Onze kaartmiddagen (ja ja) hebben we zelfs in de Hervormde kerk aan de Fonteinstraat. Kun je nagaan.

Maar jullie gaan niet samen met de PCOB…

Nee, daar zou ik wel een voorstander van zijn, want we doen al de nodige dingen samen. Ook zijn we bijna met hetzelfde bezig.

Hoe gaan jullie het vieren? 

Op 20 september hebben we een feest voor leden in De Veiling. Gelukkig is ie er dan nog. Dat is even spannend geweest. De leden zijn via het ledenblad uitgenodigd en we verwachten zo’n 200 gasten. Er is een zangkoor en een muziekband vanuit Pius X. Logisch, want haast iedere Poelluker heeft daar wel mee te maken gehad of in gespeeld. We doen ook een pubquizje, komt er een zanger en verder maken we er gewoon een gezellige middag van!