Op de Pijp met... Koos van Antwerpen

Waar kom je vandaan? 

Ik ben geboren en getogen in Monster. We waren met zeven kinderen thuis. Heerlijk om in een groot gezin op te groeien. Je leert rekening te houden met anderen. Op de lagere school, de Rehobothschool, had ik niet zoveel aspiraties, maar ik had het wel naar mijn zin. Aan het eind van de vijfde klas werden we ingedeeld: de ‘slimme klas’ die naar de mavo of de HBS ging, en de, eh, iets minder slimme klas die naar de UGLO, de tuinbouwschool of de LTS ging. De tuin, mijn vader had een klein bedrijf, was al vergeven aan mijn twee oudere broers, daarom ging ik naar de 4e LTS in Loosduinen.

Daar had je wel talent voor? 

Ik was wel geïnteresseerd in elektronica. Dol op schakelaartjes. Na de LTS kwamen ook hogere opleidingen in beeld, maar dat was wel een pijnpuntje voor mijn vader: we hadden het met al die kinderen niet al te breed, dus doorleren was kostbaar. Een zoon van een vriend van hem zat bij de Marine en dat leek hem ook wel een goed idee: dan krijg je je opleiding.

Slim… 

Op zich had ik wel belangstelling voor de zeevaart, en ik wilde ook best iets van de wereld zien. Maar na twee jaar bleek de Marine toch niet echt iets voor mij te zijn. Ik heb er toch moeite mee als me steeds gezegd wordt wat ik wel en niet moet doen. Met wat moeite kwam ik bij de Marine weg. In de daaropvolgende zeventien jaar heb ik 13 verschillende werkgevers gehad.

Twaalf ambachten, dertien ongelukken? 

Dat viel wel mee, maar ik kon blijkbaar moeilijk mijn draai vinden. Tot ik bij BEKA terecht kwam, een doe-het-zelf zaak. Als verkoper. Daar had ik het vanaf dag één geweldig naar mijn zin en dat heb ik dan ook dertig jaar volgehouden. Ik mag zelf ook graag dingen maken en bouwen en je leert in dat vak natuurlijk van alles. BEKA werd Fixet en na twaalf jaar wilde de toenmalige eigenaar de zaak verkopen. Daar heb ik een nacht van wakker gelegen en vervolgens ging ik naar mijn baas en zei: ‘ik wil de zaak van je kopen’.

En wat vond hij daarvan? 

Zijn eerste reactie was: ‘jij bent gek, dat krijg je nooit voor elkaar’. Maar ik kreeg, samen met een collega, de financiering rond en zo werd ik in 2008 eigenaar.

2008? Was daar niet iets van een bankencrisis? 

Ja. Die brak toen net door. Mensen hielden de hand op de knip en dat merkte ik al snel: ik haalde mijn targets niet. Na twee jaar moest ik dan ook faillissement aanvragen.

Niet leuk… 

Nee. Maar ik ben een positief mens. Ondernemen was leuk om te doen. Ik heb er nooit spijt van gehad. Je kunt treuren maar dat helpt niet. Ik vond het vooral vervelend voor Nely. We hebben vier jaar in de schuldsanering gezeten. Ondertussen heb ik ook als een wilde gesolliciteerd en uiteindelijk heb ik de laatste acht jaar voor mijn pensioen bij Hornbach doorgebracht. Terug naar mijn roots eigenlijk.

En na je pensioen? 

Onder andere vrijwilligerswerk bij de Noorderkerk. Nieuwsbrieven maken, website, automatisering… het zijn wel dingen die je bezig houden.

En je ging schrijven… 

Ik was al een beetje begonnen aan een soort ‘autobiografie’. In het kader van: als ik ooit Alzheimer krijg staat er in ieder geval iets opgeschreven. Maar al doende denk je terug aan vroeger en begon ik me af te vragen hoe het met mijn oude schoolgenoten zou zijn. Het leek me leuk om een reünie te gaan organiseren. Liefst dit jaar, want dan was het precies zestig jaar geleden. Maar ja, hoe pak je dat aan?

Nou? hoe? 

Ik had nog contact met twee vroegere klasgenoten, dus daar begon ik. Ik heb ook contact opgenomen met onze oude meester Van Veelen, en die had nog een klassenlijst en klassenfoto van de vijfde klas. Dus dat werd mijn uitgangspunt. Een vriend en klasgenoot, Hans Mauritz, woont bij de strandopgang in Ter Heijde en ziet dus een hoop mensen. Dus via de zus van de één, en de broer van de ander wisten we mensen te traceren. Via die mensen vonden we weer andere klasgenoten. Uiteindelijk hadden we in een maand iedereen op één na opgespoord. Die ene hebben we nóg steeds niet gevonden.

Zaten ze nog in de buurt? 

Een aantal wel; Westland, Delft… maar er zaten er ook in Zeeland, Friesland of zelfs Duitsland. Één klasgenoot was naar Canada geëmigreerd maar na 5 jaar teruggekomen. Die woont nu in Gelderland. Ook niet iedereen was enthousiast, en een paar waren verhinderd maar uiteindelijk kwamen er 26 mensen wel. Van te voren hadden we een groepsapp en daarin kwamen de herinneringen al op gang. Op 27 juni hadden we de echte reünie in de Cultuurschuur en het was reuze gezellig. Van de directeur van de Herman Broereschool, die nu in het gebouw zit, mochten we het schoolplein op voor een groepsfoto.

En daar kwam een boek uit… 

Ik had zelf al veel van mijn herinneringen uit de lagere schooltijd opgeschreven. Daar heb ik de herinneringen van de anderen aan toegevoegd. Over meester Mussies die altijd op zijn Solex reed in een zware bruine jas, een geruite sjaal en een leren ‘vliegeniershelm’. Over hoe de spanning op school opliep als de schoolinspecteur langskwam. Dan ging een leerling, heel stil, met een rood vlaggetje door de gangen om iedereen te waarschuwen. Over het schoolzwemmen in zwembad ‘de Regentes’ en de verkeerslessen waarvoor we een parcours door Monster moesten fietsen. Spelen met knikkers en tollen, steltlopen en hinkelen, en natuurlijk pijltjes schieten. Allemaal dingen die kinderen nu niet meer doen. En ook herinneringen buiten school om, zoals de stranding van de Ping An. Iemand had allerlei schriftjes en boeken uit die tijd bewaard en die heb ik op de scanner gelegd. Een leesboekje van Jaap en Gerdientje bijvoorbeeld. Maar ook bladzijden uit poëziealbums. Die waren toen heel populair. Dat zijn allemaal illustraties in het boek geworden. Rapporten natuurlijk ook. En van elk jaar een klassenfoto’s. Het is een mooi compleet geheel geworden.

Wat is de leukste herinnering? 

Eigenlijk is het allemaal leuk. Dat had ik al toen we met het organiseren van de reünie begonnen. En dat was zichtbaar. Iemand zei ‘het straalt van je gezicht!’

En dat boek is te koop? 

Zeker! Je kunt het boekje kopen door mij een mail te sturen. kvantw@gmail.com.