Analyse AZ: energiek NEC geniet in Alkmaarse speeltuin

Door Pieter Visscher

NEC speelt een spelletje waarop tegenstanders vaak maar geen grip weten te krijgen. Vol risico’s en uitdagingen, maar als het eenmaal loopt en er door de tegenstander geen strobreed in de weg wordt gelegd is het een verademing om naar te kijken. Jaloersmakend. Dit is wat je wil zien, denk je dan als trainer van de tegenpartij, Leeroy Echteld in dit geval. De goedlachse NEC-trainer Dick Schreuder zal met koeienletters bovenaan het lijstje van AZ staan om in de zomer aan de slag te gaan in Alkmaar. Hij kost een paar centen, maar met Schreuder haal je het spektakel binnen wat al zo lang wordt gemist in de Kaasstad. Het is een tijd geleden dat we een team hebben gezien dat zó dominant voetbal speelt als NEC. Indrukwekkender dan PSV, dat eerder dit seizoen al op bezoek kwam in Alkmaar om over AZ heen te walsen (1-5).

Zaterdagmiddag was pijnlijker. Vooral vanwege de geschiedenis van NEC, dat over het algemeen geen hoogvlieger is in de eredivisie. Maar onder wondercoach Dick Schreuder is alles anders. Hij laat zijn elftal met dermate veel energie spelen dat het wel lijkt alsof ze aan de doping zitten. Fysiek en qua snelheid werd AZ aan alle kanten afgetroefd en voorbij gelopen in Alkmaar.

Plan

De trainersstaf had vooraf een plan uitgedacht om de dynamiek van NEC het hoofd te bieden. Maar daar moet je wel de juiste middelen voor hebben. En spelers op de juiste positie zetten. Zo werd er geblunderd met Penetra als rechtsachter. De trotse Portugees zal zich in zijn kuif gepikt hebben gevoeld op de onwennige positie. Hij, toch vrij onomstreden als centrale verdediger, werd naar de zijkant gehaald, terwijl hij alle componenten van een moderne wingback mist. Een flater vanjewelste. En terwijl alles en iedereen al rap zag dat het niet functioneerde werd er pas 25 minuten voor tijd ingegrepen. Maikuma viel in en hij was meteen de beste aan de kant van AZ, om iets hoopgevends te melden.

4-3-3

AZ startte in een naïeve 4-3-3-formatie. Wat was het plan dan? De handige linkerflankspeler Önal vond het in elk geval heerlijk om de onwennige Penetra tegen het lijf te lopen en scoorde prompt. Een goal waarop Jeroen Zoet geen antwoord had. Zo leek het droge schot van Chery ook niet geheel onhoudbaar. Het pseudo-verdedigen van Koopmeiners dat eraan voorafging was bovendien pijnlijk. De derde treffer van NEC, een lucky volgens uitblinker Sano, volgde op afgrijselijk laconiek uitverdedigen van Daal.

Anders

Zo moet er al met al veel anders de komende wedstrijden. Dinsdagavond al tijdens de bekerkraker tegen FC Twente (er zijn nog kaarten) en zondag thuis tegen Ajax. Het systeem moet op de schop. Zorg voor een elftal waarmee je wél kunt afjagen. Dat betekent een tweespitsensysteem met een basisplek voor Hornkamp en een versterkt middenveld. Waar de aanvallend ingestelde Chávez bijvoorbeeld een optie is, omdat je dan ook verdedigend meer mogelijkheden hebt. Dan is het de vraag of aanwinst Ichihara al speelgerechtigd is. Stel de Japanner direct op. Hij is een paar klassen beter dan zowel Penetra als Goes. Én hij kan koppen, zowel verdedigend als aanvallend.

Lange bal

Wat tegen NEC ook weer duidelijk werd is dat het eeuwige, stroperige opbouwspel van AZ bovendien op de schop moet. De balletjes breed van Goes en Penetra zijn zogenaamd ‘verzorgd’ maar dat is in het allengs sneller geworden voetbal inmiddels een gedateerde term. Niet voor niets viel de, prachtige, treffer van Parrott uit een verre uittrap van Zoet. Er moet veel anders in Alkmaar.