‘Het stelt Niks voor’

Ik heb tijdens mijn werk bij het productiebedrijf ook heel wat directeuren meegemaakt. Zo hadden we ook eens Hans Niks als directeur. Een pedant mannetje. Als hij met ons meespeelde tijdens een potje zaalvoetbal, mocht je Hans zeggen. Maar op het werk: “Morgen Hans”! Dan was het, “Meneer Niks bedoel je”! Ja hoor.

Hij liet de directiekamer, die er toch al erg luxueus uit zag, voor een vermogen verbouwen. Dure schilderijen uit bekende galeries. Onder een spotje in het plafond stond een marmer zuiltje. Daar zou een of ander kunstwerk op komen te staan. Ik heb op een avond tijdens de storingsdienst, met collega René Koeman, van stukken ijzerafval een kunstwerk in elkaar gelast. Dat hebben we toen op dit zuiltje gezet. Ik had er een bordje bijgeplaatst met de tekst ´Het stelt niks voor!` De volgende morgen werden we op het matje geroepen, bij chef Klitsie.

“Wat hebben jullie nu weer geflikt? De directeur vraagt naar jullie.” Niet gerust op de uitslag hiervan, stapten we met lood in onze schoenen zijn kantoor binnen. Gelukkig vatte baas boven baas de daad nogal sportief op. We kregen beide een fles jonge klare, met de tekst ‘Dit stelt ook niks voor` Ons kunstwerk heeft nog geruime tijd deze plek gesierd en het verhaal hierover deed nog lang de ronde.

Op een dag was ik bezig met een reparatie aan een pomp in de chocoladefabriek, toen de directeur binnenkwam. Meneer de directeur Hans Niks had op deze dag twee Japanse gasten op bezoek. Vol trots wandelde hij door de fabriek en liet de Aziatische bezoekers de vele afdelingen in het bedrijf zien, waaronder ook de chocoladefabriek.

In de conche afdeling vroegen de Japanners waar die grote bakken voor dienden. Uitvoerig vertelde de directeur over de functie van deze bakken waarin, door zware rollen, de chocolade glad gewalst werd. Om de werking hiervan te laten zien, trok hij plots het deksel open. In de teruggaande beweging van de slag kwam er een flinke guts chocolade mee. Het grijze streepjespak kon meteen naar de stomerij.

De normaal stoïcijnse gelaatstrekken van Japanners kregen nu krampachtige lachrimpeltjes, die ze met moeite onder controle konden houden. Maar Hans was niks niet een blijvertje. Vooral toen hij de kosten in rekening bracht voor een chauffeur die hem naar het werk bracht en ook weer ophaalde. Hij mocht een poosje niet rijden, toen hij betrapt was op het rijden onder invloed. Laag of hoog, in de wijnkelder hou je het niet droog.