Hij draait niet

Ik liep met ome Jan een klein stukje te stiefelen. We kwamen bij de zogeheten Amerikaanse windmolen van het type “Hercules”. ‘Dit waterstaatkundige monument is op de provinciale monumentenlijst terug te vinden en staat dus hier… hier aan de Westerdijk van de Engewormer,‘ zei ome Jan. ‘Ik zal je zeggen jongen, de molen draait niet meer, helaas. De molen, ongeveer twintig meter hoog, schat ik zo in, hield de polder droog. Maar ja… er wordt geen gebruik meer gemaakt van deze molen: vervangen door een elektrisch gemaal. Zo gaat dat jongen, want alles wat mooi is wordt monument en die kun je aanzien gunnen. Het besef dat het zo gaat met oude dingen, die gelukkig bewaard blijven, heeft mij nimmer ontmoedigd, ik heb het geaccepteerd en ik probeer met de tijd mee te gaan – de vooruitgang in deze wereld waar te nemen, maar tegelijkertijd ook tot rust te komen in de snelheid waar alles om draait of niet om draait. Een nadenkertje voor je.’ Hij gaf een vette knipoog en grijnsde erbij.

Deze windmolen is in het verleden gebouwd door een grote handelsonderneming die in Rotterdam was gevestigd – R.S. Stokvis. Ze zaten in een groot en prachtig pand. Nu zijn daar appartementen ingebouwd. Ik ben er eens een kijkje wezen nemen omdat m’n neef daar woont. Heerlijk rustig daar. Net zo rustig als hier in de Kalverpolder. Aanvankelijk niet bewoond, maar omstreeks veertienhonderd kwam er zich wat volk vestigen. Niettemin bleef het min of meer stil, op de verschillende vogelgeluiden na. Ik kan daar intens van genieten. Het is gelukmakend, als je begrijpt wat ik bedoel.’ Hij stopte abrupt. Toen was het nog stiller op dit stukje Westerdijk. ‘Bent u nu filosofisch doende?’ vroeg ik hem. Hij reageerde niet, draaide zich om en keek naar de windmolen, die het landschap sierde en niet draaide.