‘Mijn moedertje als ‘officier van vertier’

Door Dirk Karten

Ze spreekt consequent liefdevol over ‘haar moedertje’. De zorg voor haar begon vlak voor corona toen haar moeder een fietsongeluk kreeg in de Zaanbocht. Ze moest hulp krijgen bij haar revalidatie. Het werd een rijke reis tussen dochter en moeder die weer nader tot elkaar kwamen. ‘Mijn moedertje was een ‘fietsmonster’ maar dat ging niet meer. Vanaf dat moment werd ik haar vervoer. En meer…”, vertelt Kelly.

Kelly is mantelzorger voor haar 80-jarige moedertje

‘Wat doen’ voor haar hulpbehoevende moeder is inmiddels een strak georganiseerd schema van zorg bieden geworden. “Gelukkig springt mijn broer wel eens bij. Maar ik had laatst berekend dat ik voor mijn moeder 75 medische afspraken in één jaar heb gemaakt. Afspraken waar ik dan bij meega. Er komt ook steeds meer medische zorg bij. Van mee naar de audicien voor een gehoortoestel aanmeten tot haar bijstaan bij operaties aan staar. Hoeveel kilometer ik jaarlijks tussen mijn woonplaats en Wormerveer rij? Dat wil jij niet weten!”, lacht Kelly vrolijk.

Bewuste keuze

Het is niet zo dat de 49-jaar jonge mantelzorgster alle tijd van de wereld over heeft. Ze heeft een drukke baan bij de overheid en logt drie dagen per week om 8.00 uur in. Daarnaast vraagt ook de achterban de nodige aandacht. Kelly: “Mijn eigen sociale leven staat op een laag pitje. Een bewuste keuze. Gelukkig vind ik bij mijn partner alle begrip. Mijn moedertje en ik zijn op gegeven moment verder van elkaar af gaan leven. Door nu haar mantelzorger te zijn, halen we die tijd weer in.”

Mooie gesprekken

Ze gruwelt van de benaming mantelzorger. “Ik haat die term. Voor mij haalt het de gelijkwaardigheid uit de relatie. Ik zie het zorgen voor mijn moedertje als samen een gezinnetje vormen en niet als een belasting. De tijd die samen doorbrengen is zo belangrijk. Het zit soms ook in hele kleine dingen die we samen delen. De mooie gesprekken waaruit blijkt dat ik meer op mijn moeder lijk dan gedacht. Het is bijvoorbeeld niet alleen samen naar de kerk gaan als dat gaat, maar ook het gesprek aangaan wat het geloof voor haar betekent.”

Grenzen bewaken

Hoe waardevol mantelzorg ook is, Kelly moest ook leren haar grenzen te bewaken. “Ik ben daarin letterlijk door schade en schade wijs geworden. Heb moet leren dat er maar 24 uur in een dag zitten. En dat ik op tijd mijn eigen rust moet pakken. Gelukkig heb ik aan Tanja (zie artikel elders-red.) als mantelzorgcoach een hele goede hulp die mij bijstaat als het echt niet gaat.”

Hulp mantelzorgcoach

Kelly is een kanjer in strak plannen. Zo maakt ze in de pauzes van haar werk afspraken voor haar moeder. Tijdens de autoreis Eindhoven-Zaanstreek praat ze bij met haar vriendinnen. Ook haar werkgever denkt mee in mogelijkheden. Ondanks het strak plannen kwam het voor dat ze in Wormerveer moest zijn maar niet de tijd kon vinden. Via haar mantelzorgcoach werd toen hulp geregeld in de vorm van het inhuren van een externe zorgprofessional.

“Maar dan nog had ik het idee ‘wie gaat er nu met mijn moedertje op pad?’ Ik zag daar meer tegenop dan mijn moeder zelf”, meent Kelly. “De hulp die ik van Tanja krijg is goud. Ze steunt me ook heel praktisch. Door bijvoorbeeld zaken rond de zorgverzekeringvergoedingen uit te zoeken. Dat geeft mij ruimte om bijvoorbeeld een rondje te rijden met mijn moedertje in plaats van zaken uit te zoeken. Mijn moedertje is mijn ‘officier van vertier’ om in termen van mijn werk te denken.”

Doordat Kelly bij de gemeente bekend staat als mantelzorgster, heeft ze een cadeau gekregen. “Ik mag een cursus edelsmeden doen bij de Fluxus. Daar kijk ik naar uit!”, besluit ze enthousiast.