Na 43 jaar neemt juf Yvon afscheid van de Kennemerpoort in Alkmaar: ‘Wat ik ga missen? Al die lieve kinderen’

Geen actrice, piloot of wereldberoemde zangeres. Van jongs af aan wist Yvon al wat ze later wilde worden: juf! En precies dat gebeurde. Sinds haar 21e staat Yvon voor de klas, eerst in Oudorp bij basisschool De Middelburg en later bij de Kennemerpoort aan de Hofdijkstraat, dat deze naam kreeg na het samengaan van de Tesselschadeschool en de Lindenschool aan de Lindenlaan.

“In Oudorp was het vanaf dag één superleuk!”, vertelt Yvon met stralende ogen én een grote glimlach. “De sfeer was heel gezellig en ik werd heel blij van al die kinderen in de klas. Die kwamen uit alle lagen van de bevolking. We deden toen nog aan huisbezoek, dus ik kwam bij al die kinderen over de vloer. Zo was er een Chinees gezin dat ik bezocht. Een collega zei van tevoren tegen mij dat ik niets mocht weigeren als me wat lekkers aangeboden zou worden. Dat zou onbeleefd zijn. Nou, dát heb ik geweten. Er werd een schaal met soesjes onder mijn neus geduwd en dacht eerst nog: lekker, die neem ik. Tot de schaal voor de derde en vierde keer voorbij kwam. En ik maar soesjes eten. Ik zat al propvol toen we aan de soep gingen mét twee hardgekookte eieren. Ik fietste misselijk weer naar huis, pffff. Dat vergeet je dus nooit meer. Nóg zo’n mooie herinnering is Keesie die ziek was gemeld. De volgende dag kwam hij op school en zei goudeerlijk dat hij niet ziek was, maar met zijn vader op de vrachtwagen mee naar Amsterdam moest, omdat de kans dan kleiner was dat ze gecontroleerd zouden worden. Hilarisch toch? Kinderen vertrouwden mij volledig en vertelden gewoon alles. Wat er in die vrachtwagen zat? Geen idee! Het zullen vast geen appels en peren zijn geweest.”

Na Oudorp verkaste Yvon in 1983 naar de Tesselschadeschool. “Een supermooi gebouw met veel glas en in het midden een grasveld en vijver. Het had een plat dak waardoor het ‘s zomers wel erg warm werd. In de jaren negentig is het gesloopt en kwam het huidige gebouw ervoor in de plaats. We werkten nog met een ouderwets krijtbord. Elke week maakte ik op het rechterdeel een tekening van iets dat op dat moment speelde. De afgelopen jaren heb ik zoveel oud-leerlingen gesproken die zich dat nog herinnerden. Zo leuk om te horen dat zoiets kleins toch veel indruk maakte. Ook zaten we elk jaar met Sint-Maarten in de deuropening van de school met mandarijnen. Het plein was dan prachtig verlicht. We kregen als docenten veel vrijheid om creatief te zijn en dus maakten we in groepjes schoolkranten, maakten lampionnen voor Alkmaar Ontzet en er was altijd een afscheidsmusical, maar ik mocht een musical schrijven voor groep 3 en organiseerde een muziekavond. Samen met collega Jan Visser hadden we de tijd van ons leven. Er ging ook wel eens wat mis. Die eerste lampionnen in de klas van Jan waren van papier mache en ik koos voor een crêpepapier met waterverf. ‘s Avonds ging het regenen dus al die verf droop eraf en kwam op de kleding van al die arme kindertjes.

‘Hij bleef op die toetsen rammen’

De lampionnen die Jan had bedacht, waren zo donker dat je helemaal geen lichtje meer zag. We gierden het uit en besloten het nooit meer op die manier aan te pakken. Met Jan was het sowieso altijd feest. Ik herinner me de overstap naar het digibord en laptops. Dat was helemaal nieuw voor ons. We kregen computerles en konden de trainer niet bijbenen. Jans scherm bleef maar op zwart staan. Hij bleef op die toetsen rammen, maar niets werkte. Kijk maar bij mij, zei ik. Niet echt een oplossing, want ik kreeg steeds de woorden ‘error’ op het scherm. Toen de trainer naar Jans laptop keek, bleek de stekker er niet in te zitten. Echt joh, geweldig. Gelukkig is het uiteindelijk allemaal goedgekomen.”

Hoewel kinderen in de loop der jaren sneller zijn afgeleid en ouders mondiger werden, ziet Yvon toch nog veel overeenkomsten. “In de kern zijn kinderen nog net zoals vroeger: energiek, leergierig en sociaal. “Ze houden nog steeds van een glijbaan en voetballen graag met elkaar. Wat ik altijd fascinerend vind is dat de kinderen in groep 3 tijdens dat jaar ineens woordjes kunnen schrijven en leren lezen. Dat is toch geweldig! Daar doe je het als docent allemaal voor. Dat ga ik echt wel missen hoor. Al die lieve kinderen en het leuke contact met hun ouders. Soms heb ik die ouders zelf in de klas gehad. Of ik straks in een zwart gat val? Nee joh, ik maak me totaal niet druk. Ik heb overigens geen grootse plannen hoor. Een wereldreis is niet aan mij besteed. Ik hou van zwemmen, biljarten en ben dol op mijn kleinkinderen. Daar heb ik straks allemaal meer tijd voor. Ik leef van week tot week en zie het allemaal wel. Wat ik niet ga missen is de administratieve rompslomp én de eeuwige veranderingen in het onderwijs. Wat ik zeker wél ga missen zijn al die kinderen, de contacten met ouders en de gezellig sfeer met collega’s. Ach, als ze me nog een keertje nodig mogen ze altijd bellen. Heerlijk!”