Weken van de waarheid

Er staan nogal wat interessante wedstrijden op de rol de komende weken. Zaterdag 18.45 uur de eerste: thuis tegen landskampioen PSV. De komende weken ook Tottenham Hotspur (uit), Feyenoord (uit) en thuiswedstrijden tegen de Turkse topclubs Fenerbahçe en Galatasaray. Schitterende affiches om het geschonden blazoen (drie verloren wedstrijden achter elkaar) weer wat glans te gaan geven. Hoewel die drie verliespartijen wel de nodige nuance behoeven. Zo voetbalde AZ in de thuiswedstrijd tegen FC Utrecht vrij goed en had het op basis van de spelverhouding en kansenverhouding een ‘eenvoudige’ overwinning kunnen boeken. In Bilbao voetbalde AZ heel aardig mee tegen de Spaanse grootmacht Athletic Club, een van de rijkste clubs van Europa. Zodat we toch weer uitkomen bij die onverklaarbare zeperd in Sittard, waar we een volstrekt onherkenbaar AZ zagen. Hoe is het mogelijk dat het verval zo extreem groot kan zijn? Dat soort vragen is van immens belang om in competities zo hoog mogelijk te eindigen. In Nederland en in Europa. Cruciaal blijft waarschijnlijk het zo min mogelijk uitmelken van de fysieke en mentale vermogens binnen een selectie. Was het opvallend dat Kwakman vorig jaar een helft meedeed in AZ 1 en meteen de beste man op het veld was? Nee. Zou dat ook kunnen met jongens als Kees Smit, Enoch Mastoras en Elijah Dijkstra? Zonder enkele twijfel. Maar AZ heeft evenwel een conservatief beleid in dezen. Waardoor weleens lichtjes wordt doorgeslagen in het eerst maar eens laten rijpen in Jong AZ. Sommige jongens zijn er nou eenmaal al eerder klaar voor. Dave Kwakman als leidraad. Voortschrijdend inzicht is op dat gebied veel belangrijker dan schattingen. Wat goed is komt snel. Gooi die aanstormende jeugd eerder voor de leeuwen. Schenk ze het vertrouwen in een voetbaljaargang die wederom ontzettend veel eist van een selectie. Sponsen kun je maar één keer uitknijpen. Feit. Pieter Visscher