Video | Zó was de sfeer tijdens de 5-1 gewonnen bekerfinale!

De dag begint om 12 uur bij een bruisend AZ-stadion, waar supporters genieten van de zon, muziek en drank terwijl ze wachten op hun bus. De sfeer is zeer positief. Elke supporter die ik spreek gaat uit van een (kleine)overwinning. “Wat wordt de stand”, vraag ik aan een jongeman. Hij kijkt neutraal voor zich uit. “5-1”, zegt hij met zelfvertrouwen. Op dit moment denk ik nog dat hij wel érg positief is ingesteld.  

Colonne supporters 

Langzaam stromen de tientallen bussen vol en vertrekken ze richting Rotterdam. Het uitzwaaicomité start bij het stadion en strekt zich tot Uitgeest. De supporters staan langs het Kooimeer, op bruggen, naast de snelweg bewapend met vlaggen, doeken, T-shirts en héél veel energie om andere fans (en AZ) succes te wensen. Onderweg richting Rotterdam zie je veel auto’s rijden met sjaals gebonden om hun spiegels en ramen. Als een colonne supporters nemen we de A9 over

Fans in hart en nieren 

Eenmaal bij de Kuip vermengen de AZ’ers zich met de tegenstanders, die op dit moment nog geen idee hebben dat hun club ten onder zal gaan. De fans zijn er in verschillende soorten en maten: mannen met rode pruiken, kinderen met vlaggen en een vader en dochter met AZ-truien die ik nog nooit eerder heb gezien. “Jullie hebben een trui aan die niemand anders heeft”, zeg ik tegen ze. “Dat klopt”, antwoordt vader met trots. “Ik ga regelmatig naar uitwedstrijden en ben in het bezit van een behoorlijk aantal sjaals.” Zijn dochter haakt aan: “Toen kwam ik met het idee om een trui te maken. Ik ben hier zo’n vier uur mee bezig.” 

Vlak voor de wedstrijd 

Het is bijna zover, de start van de finale. Dan gebeurt er opeens iets. De supporters van N.E.C. komen met een monstergroot doek aan voor hun club, prachtig om te zien. Wanneer het doek losgelaten wordt, zijn de fans omgekleed en kleurt het stadion rood, groen, zwart. Ik ben onder de indruk en zelfs geïntimideerd. Precies de bedoeling. Maar onze supporters achter het doel laten het hier niet bij. Langzaam komt er een lang doek tevoorschijn. Wij Geven Nooit Op staat er in koeienletters. In het stadion klinkt ‘In de Hout begon de liefde’ en ik zing zo hard mogelijk mee.  

Het startsignaal luidt 

We zijn gestart. Aan alle kanten wordt er gezongen, geschreeuwd en geklapt. De eerste paar minuten duren voor m’n gevoel een eeuwigheid. In de 23e minuut stopt iedereen even met ademen. Clasie schiet fenomenaal! Lat. Ontlading bij de roodgekleurde fans. Dan in dezelfde minuut. Dijkstra schiet! Weer mis. Niet veel minuten later ontstaat er weer een bron van spanning in m’n lijf. Daal langs Chery. De bal ligt klaar voor De Wit en met een vliegensvlugge reactie trapt hij hem zo het doel in. Met rechts nog wel! De bron van spanning ontploft als een bom en ik schreeuw de longen uit m’n lijf.  

Tweede helft 

In de rust hoor ik al AZ-fans schreeuwen dat we de beker mee naar huis nemen. ‘Juich nou niet te vroeg’ denk ik. Maar die kans op de beker wordt iets vergroot in de 66e minuut. Smit aan de bal, maar nog geen andere spelers te zien. “Rennen!”, schreeuw ik met het idee alsof ze mij écht horen.

Mijnans verschijnt op het juiste moment. Ik sta weer op de puntjes van m’n tenen en houd mijn adem in. Mijnans schiet! Hij scoort! De bierspetters vliegen van pure vreugde het stadion door. Dan nog geen zeven minuten later zie ik Koopmeiners vliegen over het veld. Nog een goal! Ultiem geluk. “Op naar de 4-0!”, schreeuw ik erachteraan.

Dan vallen we stil van een tegendoelpunt. Nog twaalf minuten plus verlenging. Alle scenario’s vliegen door mijn hoofd. ‘3-3, verlenging, penalty’s en dan verliezen. Het zal toch niet’. De gedachten verdwijnen wanneer Mijnans nog een keer scoort, maar keren terug nadat de goal afgekeurd wordt. ‘Het is de 84e minuut, nog twee keer scoren gaat écht niet gebeuren’, denk ik om mijzelf gerust te stellen. De spanning wordt zeven minuten later compleet weggenomen door niemand minder dan Kees Smit, die met een wonderschone boog, de bal het net in krijgt. Het lijkt hem bijna gemakkelijk af te gaan, zo rustig en gecontroleerd. Alsof hij het puur doet om N.E.C. te bespotten.

Voor de grap schreeuw ik weer: “op naar de 5-1!”, wat ook nog eens waargemaakt wordt in de 94e minuut door Parrot. Het gevoel is niet te beschrijven. Een onbekende jongen voor mij draait zich om. We omhelzen elkaar en springen alsof we beste vrienden zijn. Wat een wedstrijd.  

Bezinken 

De spelers vieren feest op het veld. Iedereen rent een rondje met de beker en de fans blijven maar juichen. Ik kijk richting het publiek en zie de emotie in hun ogen. Iedereen hoopte op een overwinning, maar deze wedstrijd konden we alleen dromen.  

De vreugde is buiten het stadion nog overal te voelen. Mensen dansen op keiharde muziek, vliegen elkaar in de armen en tranen rollen over de wangen. “5-1! 5-1!”, hoor ik mensen schreeuwen. Niet te geloven.  

Onderweg naar Alkmaar probeer ik het te laten bezinken, maar de euforie giert nog door mijn aderen. AZ heeft gehakt gemaakt van N.E.C. 

 Dit bericht is ook gedeeld via ons Rodi WhatsApp-kanaal van Alkmaar. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het kanaal (anoniem) via deze link.