Alphense Eef viert uniek jubileum: al een halve eeuw een HEMA-hart
ALPHEN - Als 15-jarig meisje liep Eef Bekkers in 1975 de HEMA in de Aarhof binnen voor een baan. Ze was nog te jong, maar kreeg de belofte: ‘Kom volgend jaar maar terug’. Dat liet Eef zich geen twee keer zeggen. Nu, exact een halve eeuw later, viert de 66-jarige Alphense haar 50-jarig jubileum bij het warenhuis. Vlak voor haar pensioen blikt ze terug op een loopbaan vol passie.
Door: Marieke Roggeveen
“Ik heb werkelijk overal in de winkel gestaan”, blikt de jubilaris terug, “van alle verkoopafdelingen en de kassa tot de kantine en de toiletten.” Eef herinnert zich de beginjaren nog als de dag van gisteren, zoals het salaris dat elke maand contant in een bruin zakje werd overhandigd. “Als eerste haalde ik daar 2,50 gulden uit voor de personeelsvereniging. Computers waren er nog niet, ik zat achter een ouderwetse slingerkassa. Na een draai aan de hendel klonk er een harde ‘ping’ en sprong de geldlade open. Toen er later kassa’s kwamen die het wisselgeld berekenden, raakte ik juist in de war. Handmatig terugtellen vond ik veel makkelijker”
Door de decennia heen zag Eef de winkel compleet veranderen. Koekjes en chocolade werden vroeger nog handmatig afgewogen. “Als iemand 115 gram chocolaatjes wilde, moesten we hoofdrekenen. Ook stond er een grote lappentafel voor losse gordijnstoffen in de winkel, met aan de zijkant een schaar aan een metalen ketting. En vleeswaren? Daar heb ik heel wat onsjes van weggesneden. Op zaterdagen stonden we soms met tien man sterk alleen maar vleeswaren te snijden.” Wat in al die vijftig jaar wél hetzelfde is gebleven, zijn de legendarische rookworsten, de tompouces én het dagelijkse personeelspraatje bij de start van de dag. Eef kent de slotwoorden uit haar beginjaren nog uit haar hoofd: “Help de klanten vlot, vriendelijk en beleefd.”
Een pen van 80 cent
Echt grote, wereldschokkende incidenten schieten Eef niet direct te binnen, voor haar zat de magie juist in de kleine dingen. Zo herinnert zij zich een oudere dame met een rollator die hulp nodig had bij het uitzoeken van een pen. “Steeds was het net niet de pen die ze zocht, maar ik bleef geduldig telkens een andere aanbieden. Opeens verscheen er een stralende lach op haar gezicht: dit was hem. Het ging om een pen van tachtig cent. Later stuurde die mevrouw een bedankbrief naar de HEMA omdat ze zo goed en netjes was geholpen. Prachtig toch? Dat is waar je het uiteindelijk voor doet.”
Eef was altijd een HEMA-vrouw in hart en nieren. “Als ik vuil op de grond zag liggen, raapte ik het op. Zat er een knoopje los van een blouse op het rek? Dan naaide ik dat vast. En als er op vrijdagavond iemand uitviel, werkte ik gewoon door van 9 uur ‘s ochtends tot 9 uur ‘s avonds. Dat deed je toen gewoon. Zeg dus niets kwaads over de HEMA, ik heb een groot HEMA-hart.”
Genieten van het pensioen
Binnenkort mag Eef gaan genieten van haar welverdiende pensioen. “Ik zal vooral moeten wennen aan ‘het niet meer moeten’. Maar ik ga mij zeker niet vervelen. Ik houd van lezen, handwerken, reizen, theaterbezoek en samen met mijn dochter naar concerten gaan.” Toch zal het afscheid ook pijn doen. “Ik ga de collega’s en het contact met de klanten het meeste missen.” Haar collega’s laten haar in elk geval met een warm gevoel gaan: “De HEMA zit bij Eef in haar hart gebrand.”
Meer nieuws uit Alphen aan den Rijn?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie