Doktersassistente zwaait na bijna kwart eeuw af

Shirley Brandeis

“Ik wilde eigenlijk verloskundige worden,” vertelt Indra daags na haar laatste werkdag aan de Westerpost. “Maar dan heb je ook nachtdiensten en ’s nachts functioneer ik echt niet.” Wel koos ze voor de zorg. Maar dan als onmisbare helpende hand van artsen en als eerste aanspreekpunt voor patiënten. “Ik keek als tiener Zeg ‘ns Aaa. Daarin nam Mien Dobbelsteen de telefoon altijd op met de woorden: ‘Met de assistente van dokter van der Ploeg!’” Lachend: “Dat wilde ik ook zeggen!” Dat zo’n onschuldige handeling meer inhield, leerde ze met de jaren. “Ik hoorde geregeld dat dat eerste contact met mij, het horen van mijn stem, mensen al vaak geruststelde. Mooi om die rol in een mensenleven te mogen hebben.”

Knus pand

Na haar opleiding werkte ze zeven jaar ’s ochtends in de praktijk van dokter Posthumus in Osdorp. De middagen waren afwisselend voor huisarts Oei en het Andreasziekenhuis. “Dat ziekenhuis was voor de patiënten net een huiskamer; witte jassen zag je er niet.” Na nog een jaar bij het Antoni van Leeuwenhoek kwam ze via een advertentie in de krant eind jaren negentig op haar plek in Slotermeer terecht, bij de praktijk van de inmiddels gepensioneerde Freek Veldhuis en Roelie Duyvendak aan de De Tourton Bruynsstraat. Het knusse pand van toen, een kruipdoor-sluipdoor met jaren zeventig-kleuren werd bij overname door de huidige huisarts Mariska van Heerde een modern ogende praktijk in een nieuw pand even verderop in de straat. Indra: “Ik miste lang nog het ouwe gebouw, maar waar we nu zitten is wel comfortabeler. En we bleven natuurlijk fijn in dezelfde buurt.”

Zelf meemaken

Met die buurt heeft ze als geboren en getogen Osdorpse veel. “Nieuw-West is een stadsdeel met tal van nationaliteiten. Dan moet je soms wel extra moeite doen om elkaar te begrijpen. Als dat dan lukte, was dat altijd zo mooi. Zoals er zoveel mooi is aan dit werk. De hectiek, de zorg die je kunt geven, de geruststelling, soms al aan de telefoon dus. Geen dag is hetzelfde. En vooral bijzonder: van geboorte tot sterfte maak je hier mee.” Ze merkt dat haar leeftijd zowel opbreekt (“ik heb niet de energie van dertig jaar geleden meer”) als een voordeel is. “Je maakt met de jaren zelf ook van alles mee. Zwangerschap, kwakkelende ouders, het opvoeden van een tiener, een overlijden in de familie. Niets is ons medewerkers hier zelf vreemd en dat maakt je, hoe naar het ook is, tot een betere zorgverlener. Daardoor voel je nog beter aan wat een patiënt ervaart.”

Al geruster

Als jarenlang gezicht van de praktijk (Indra was op het moment van vertrek het langst in dienst van alle collega’s) bracht ze nieuwe gezichten in de huisartsenpraktijk veel kennis bij over de buurt en de patiënten. Zag ze kleuters vanuit haar begintijd opgroeien, en later langskomen met hun kinderen. “Jij hoort bij mijn leven”, zei een patiënt bij het afscheid. Indra: “Die opmerking kwam wel binnen. Net als al die andere mooie woorden. Mensen vertelden bijvoorbeeld dat ze bij het bellen altijd al wat geruster waren als ze mijn stem hoorden. Dat ze dan wisten dat ik hun probleem overnam en het zou regelen.” De gevleugelde zin ‘Huisartsenpraktijk Van Heerde, u spreekt met Indra’ zal menig patiënt van de praktijk nog lang bijblijven.

Wat wil ik

Een werkplek dichter bij huis, vandaag de dag in Purmerend, werd een groeiende wens. “Ik zit in een fase dat ik steeds vaker denk: wat wil ik? Je maakt dingen mee, wordt wijzer, ouder… Al heb ik het enorm naar mijn zin gehad al die jaren, zeker in zo’n multiculturele buurt en met fijne collega’s, ik wil het wat makkelijker voor mezelf maken. Ik ga voortaan lopend naar mijn werk en ben vroeg thuis. Naast alle lieve woorden de afgelopen tijd, dat patiënten en collega’s het niet leuk vinden dat ik wegga, hoorde ik ook veel mensen zeggen het verstandig te vinden dat ik deze keuze maak. Dat sterkt me. Het is goed zo.”