SEZO-vrijwilliger Gijs met pensioen

Nieuws
Gijs Jansen had twaalf geweldige jaren als vrijwilliger bij SEZO.
Gijs Jansen had twaalf geweldige jaren als vrijwilliger bij SEZO. (Foto: Brandeisfotografie)

NIEUW-WEST - Wie wil weten waarom Gijs Jansen al die jaren zich vrijwillig heeft ingezet, krijgt niet echt een antwoord. Voor Gijs is het niet meer dan normaal dat je wat doet voor een ander en de maatschappij. Oók als je zelf niet meer alles kan. De vroegere elektrotechnicus met verstand van computers zwaait na twaalf jaar bij SEZO af. 

Shirley Brandeis

Hij werkte in de jaren tachtig al met een draagbare computer. “Van het installatiebureau waar ik werkte, kreeg ik er een mee. Zwaar dat die was! Het duurde ook vijftien minuten voordat het besturingssysteem was opgestart.” En toen kwam de eerste mobiele telefoon. “Een telefoon met een houten bak en een grote accu. Je kon er buitenshuis slechts een uur mee bellen.” 

‘Laat mij het maar lekker zo doen’

Met zijn technische opleiding, zijn werk als hoofd van de technische dienst, als projectleider bij het bouwbureau van het OLVG Oost én door zijn interesse in alles wat met computers te maken heeft, was het haast logisch dat Gijs Jansen er vroeg bij was met dit nieuwtje. En al die andere nieuwtjes. Het maakte hem tot de man die je graag vraagt naar je computer te kijken. Een begenadigd vrijwilliger ook. Gijs hielp het schoolbestuur van de lagere school van zijn kinderen, gaf onder andere computerles bij HvO Querido en werd actief bij de patiëntenvereniging voor mensen met een niet-aangeboren hersenletsel.

Per se door 

Dat laatste is niet zomaar op zijn pad gekomen. Gijs Jansen kreeg 25 jaar geleden, op jonge leeftijd dus, een hersenstaminfarct. “Ik ben uiteindelijk in 2008 afgekeurd. Maar ik wilde per se door met mijn vrijwilligerswerk.” Bezig zijn wil hij, nuttig zijn voor anderen. En dat kan, want al liet hij het werkzame leven al jong achter zich, hij kan nog veel betekenen voor anderen. “We gaan hem bij SEZO enorm missen,” zeggen zijn collega’s van de organisatie voor maatschappelijke dienstverlening waar Gijs meer dan een decennium bijdroeg. Ook tijdens het interview wordt op de SEZO-locatie in Slotervaart duidelijk dat Gijs’ vertrek wordt betreurd. En gegund.

Lekker zo doen 

Bij SEZO kwam Gijs via de Vrijwilligerscentrale Amsterdam (VCA). “Ik vind het leuk om verschillende dingen te doen en toen ik weer eens op zoek was naar wat anders, kwam ik bij VCA een vacature van SEZO tegen. Alleen voor thuisadministratie, maar toen ik vroeg of ik wat meer voor ze kon betekenen, kon ik de schuldhulpverlening met allerlei hand- en spandiensten bijstaan. Zo leerde ik steeds meer en kon ik steeds vaker inspringen. Ook heb ik lesgegeven over computersystemen, waarbij ik altijd benadrukte om naar de mens te blijven kijken, en heb ik nieuwe vrijwilligers ingewerkt. Er werd me zelfs een baan aangeboden, maar dat kan ik gezien mijn omstandigheden niet op me nemen. Laat mij het maar lekker zo doen.” 

Madglove 

Nu wil hij het anders doen. Al is hij tevreden met zijn werkomgeving en woonplaats, de schoonheid en rust van de Utrechtse Heuvelrug trekt. “Ik ben nu zevenenzestig, ik word er niet jonger op, mijn energie wordt minder.” Of hij zich daar niet gaat vervelen? “Ik heb genoeg te doen. Macrofotografie is een hobby van me; daar kan ik me in de bossen goed mee uitleven. Ik doe ook aan tai chi, dat is zo goed voor je lijf en geest, ik speel gitaar en maak me waar kan nog nuttig voor anderen. Zo heb ik voor een medisch bedrijf tijdens de uitreiking van de Innovation Awards een speciale handschoen gedemonstreerd. Mijn ene hand werkt niet goed mee. Ik liet daar zien dat de Madglove het gitaarspelen voor mij een stuk makkelijker maakt.”

Grenzen

Of hij zich een voorbeeld voor anderen voelt? Iemand die laat zien dat je met een minder goed gestel nog veel wél kan doen? “Zo zie ik dat zelf niet. Ik zoek gewoon graag mijn grenzen op, want anders kom je nergens. Wat ik wel nog kan, wordt gewaardeerd en dat is fijn. Boos zijn op de situatie heeft geen zin. Ik zag altijd: Leer ermee om te gaan en maak er maar het beste van. Dat kreeg ik van huis uit al mee. Mijn ouders waren ook doorzetters. Het zal dus wel in de genen zijn geparkeerd!” 

‘Wat ik wel nog kan, wordt gewaardeerd’

Zijn werk bij SEZO zal hij ondanks de duidelijke eigen keuze wel missen. “De gesprekjes met collega’s, het even binnenlopen. Op elke locatie is altijd wel iemand die je kent. Maar op een gegeven moment houdt het op. En dat is nu. Op naar nieuwe dingen!”

Wil jij ook vrijwilliger worden bij SEZO? SEZO is regelmatig op zoek naar nieuwe vrijwilligers voor verschillende rollen. Kijk op www.sezo.nl voor de actuele vacatures.

Meer nieuws uit Amsterdam Nieuw-West?

Ontvang de laatste updates per mail —

Volg ons op:

Heb je ook een nieuwtje? —

Deel dit bericht: