Dagelijks bestuurder stelt zich voor: Nazmi Türkkol wil graag vier jaar door

Wat zien we hier allemaal?

“Een shirt van de Herdenkingsloop, een ouwe kam van de gerestaureerde Molen van Sloten, een lief kaartje van scholieren, een boek over de Heemtuin, een plattegrond van de stad die goed laat zien hoe groen Nieuw-West is (Zuidoost overigens ook) en hier op het bord houd ik per jaar het aantal bewoners bij. We zitten nu op 168.611 mensen.”

Jouw bewoners.

“Inderdaad, ik zeg altijd ‘mijn bewoners’. Zo voel ik dat ook. Het leukste aan Nieuw-West vind ik de mensen. Al die verschillende soorten mensen.

Mensen die zich druk maken over iets in hun buurt, mensen die zich inzetten voor hun buurt. Ik wil graag met iedereen praten.

Niet om meteen toezeggingen te doen, maar eerst om te luisteren wat er is en dan te kijken wat we eraan kunnen doen.”

En dat mag je nog eens vier jaar doen.

“Heerlijk. Weer langs al die activiteiten, bijeenkomsten, genodigd of niet. Ik ben er graag bij om te weten wat er speelt.

Zodat mensen voelen dat ik samen met hen me ergens voor in wil zetten. Al kan ik niet alles oplossen, zeker niet in mijn eentje.”

Kun je wel ergens verandering in brengen?

“Ja zeker. Dat deel ik ook graag in de krant en op sociale media. Maar sommige dingen doe je achter de schermen; met de wethouders in de centrale stad of met de stadsdeelcommissie. Ook kunnen we iets samen met bestuurders van andere stadsdelen aanpakken. Neem de enorme hoeveelheid fietswrakken. Dat speelt in alle buurten, maar er was geen geld om het op te lossen. Daarin hebben we samen opgetrokken en zo er geld voor vrij laten maken in de Stopera.

Afgelopen twee jaar zijn in Amsterdam meer dan 361.000 wrakken weggehaald en zijn de fietsrekken weer opgeschoond. Dat merk je niet meteen, maar is dus wel gebeurd.”

Wat is er zo leuk aan bestuurder zijn?

“Ik wil nooit meer terug naar de advocatuur sinds ik weet dat je als bestuurder veel mensen blij kan maken. Soms met simpele dingen, als een boom of een extra prullenbak. Soms met grote dingen door een straat veiliger te maken.

We hebben de verkeersveiligheid aan de Wolbrantskerkweg, waar veel schoolkinderen en ouderen oversteken, dan ook prioriteit gegeven. Door vergroening van de middenberm rijden automobilisten daar niet meer overheen en halen we meteen weer een beetje hittestress weg.

En zo wil ik door, op verschillende gebieden. De Sloterplas moet nu echt eens een officiële zwemlocatie worden. We hebben met testapparatuur uit Frankrijk de bronnen van de slechte waterkwaliteit achterhaald en maatregelen genomen. De waarden zijn inmiddels sterk verbeterd. Als het zo doorgaat kunnen we bij de Provincie het predicaat zwemlocatie aanvragen.”

Waar ben je het meest trots op?

“Dat bus 21 weer twee haltes in de Eendrachtsbuurt in Geuzenveld heeft. Het is niet nog zoals we willen, maar het is iets. En op Schone Kans, een extra inzet om een buurt schoner te krijgen. Het geeft mensen met afstand tot de arbeidsmarkt ook kans op een baan waarbij ze door kunnen stromen.

Dankzij de teams van Schone Kans schoten in Slotermeer, op Plein ’40-’45 en in de Lodewijk van Deysselbuurt, de waarderingscijfers omhoog. Er is inmiddels een team in Osdorp De Punt aan de slag. Ook zijn we met bewoners en ambtenaren van verschillende afdelingen gaan schouwen en kwamen we op 92 locaties die niet schoon genoeg waren.

Plekken die volgens metingen voldoende op orde waren, maar waarbij bewoners aangaven dat dat niet klopte. Al die plekken worden aangepakt. Ik zie de wens om van drie afdelingen een afdeling voor een schone stad te maken terug in het Collegeakkoord.

Dan merk je weer dat je als bestuurder echt wel het verschil kunt maken.”

Maar je kunt niet alles regelen.

“We zijn net zo groot als Arnhem, maar we hebben als stadsdeelbestuur niet alle bevoegdheden zoals ze daar wel hebben. Of ik dat mis? Ja, mijn handen jeuken om dingen soms heel anders te doen, maar ik heb hier nu eenmaal te maken met het bestuurlijk stelsel.

En ook: Nieuw-West is een groot gebied, ik kan niet iedereen blij maken. Elke buurt heeft weer andere wensen. Maar als ik kijk naar wat ik heb beloofd en gerealiseerd, dan ben ik trots.

Ik ben blij dat ik nog vier jaar door kan om nog meer te doen. Ik heb dezelfde portefeuille, met onder andere verkeer en vervoer, openbare ruimte en afval en reiniging. Dat wilde ik ook graag.

Daarnaast heb ik nu ook buitenspelen, duurzaamheid en transitie, en iets nieuws: voedselstrategie. Ik moet nog even afwachten wat het college van burgemeester en wethouders daarmee bedoelt, maar als het is wat ik denk, ben ik daar heel blij mee.”

Je hebt twee nieuwe collega’s en dat had wat voeten in de aarde.

“Hun benoeming ging rommelig. Als proces verdient het niet de schoonheidsprijs en dat heeft het College ook toegegeven. Er zijn duidelijke toezeggingen gedaan het anders aan te zullen pakken. Maar voor nu: stadsdeel Nieuw-West heeft zulke grote uitdagingen dat we hier niet te lang bij stil moeten staan. We moeten de mouwen opstropen en er tegenaan gaan. Zo verdien je het vertrouwen weer terug.”

De stadsdeelcommissie voelt zich niet gehoord.

“Ik begrijp dat de leden soms het gevoel heeft dat we niet naar hun adviezen luisteren. Maar ik heb genoeg voorbeelden waarbij we echt geluisterd hebben. Neem de knip bij de Laan van Vlaanderen. Daarop hebben we enkele maatregelen genomen. Ook bij de invoering van betaald parkeren hebben we geluisterd. Men wilde de parkeergebieden groter maken, terwijl de Stopera dat niet wilde. We hebben ook de laagste tarieven ingevoerd en gezorgd dat mensen met een vergunning bij Sportpark Ookmeer kunnen parkeren. Sommige dingen duren lang, dus ik snap dat je als bewoner soms denkt: luisteren ze wel, doen ze wel iets? Ik kan talloze voorbeelden geven: het ruimte geven aan bomen aan de Kwelderweg zodat we scheve, omhoog gedrukte stoeptegels voorkomen ende aanleg van het zebrapad aan de Slotermeerlaan om de verkeersveiligheid te verbeteren.”

Mijn grote frustratie is dat er gemeld wordt, maar dat…

“… meldingen toch blijven liggen, zoals afgelopen jaar met overvolle prullenbakken op de Peilscheidingskade. Afgelopen jaar ben ik de meldingen soms zelf gaan controleren, en zag ik dat prullenbakken niet waren geleegd, ondanks een bericht dat dit wél zou zijn gebeurd. Dat mag natuurlijk niet en daar is iedereen op het stadhuis zich bewust van. Een bewoner die de moeite neemt om iets dat niet oké is te melden, is precies wat we willen. Het is onze verantwoordelijkheid om goed met die meldingen om te gaan. Gelukkig mag ik me meer hiermee gaan bemoeien. Wat dat betreft heeft College goed geluisterd naar stadsdelen.”

Waar ga je na het reces als eerste mee aan de slag?

“Van alles. De verkeersveiligheid blijft een probleem, we missen fijnmazig openbaar vervoer, de deelmobiliteit werkt nog niet goed. Ik wil me daar keihard voor inzetten. Ook wil ik me samen met bewoners ervoor inzetten om het schoonste stadsdeel van Amsterdam te worden. In de afgelopen vier jaar nam het buurtgroen in Nieuw-West het meest toe.. Heel concreet kijk ik ernaar uit om achter de barbecue te staan bij het buurtfeest in de Lodewijk van Deysselbuurt. Ze hadden het nog speciaal op mijn agenda afgestemd, maar vanwege de hittegolf eind juni werd het geannuleerd. Het contact tussen stadsdeel en bewoners daar is goed. Een paar jaar geleden kreeg ik bij een leefbaarheidsoverleg daar een waslijst aan wat er niet goed ging. We zijn samen in actie gekomen, er is al veel verbeterd. Daar doe ik het voor.”

Jij staat achter de barbecue?

“Ik kan koken, hoor. En ja, zo’n moment met mijn bewoners die ik dan wat lekkers voor kan schotelen. Daar kijk ik erg naar uit.”