Nel en Gerrit Fontijn stapten 70 jaar geleden écht in het huwelijksbootje

Elk dag rijdt hij naar haar toe. Bij mooi weer met de scootmobiel, inclusief rondje Sloterplas, en anders met de rolstoeltaxi. Samenwonen lukt niet meer, maar samenzijn – al is dat ruim twee kilometer van elkaar vandaan – dat kan nog wel.

Eerste kus

En dat zijn ze al sinds hun jeugd, toen ze als tuinderskinderen samen speelden in de Sloterpolder.“Daar gaat je geliefde!” riepen ze in het gezin Fontijn tegen middelste zoon Gerrit als Nellie voorbijkwam, nog ver voordat ze verkering kregen. Maar dat duurde niet lang meer. “Op mijn twaalfde was ik al stiekem verliefd op haar,” zegt Gerrit. Jaren later – na een heimelijke ontmoeting in de bioscoop of tijdens een fiets- tocht – was daar de eerste kus bij de waterput. Gerrit: “Zij sprak zogenaamd af met haar vriendinnen, ik met mijn vrienden. Dat deed iedereen zo in die tijd.” Op Tweede Pinksterdag 1953 mocht Gerrit blijven eten. “Toen kwam het mooie servies op tafel.”

Echt huwelijksbootje

Waar de liefde bleef, zijn de tuinderijen en de woonhuizen van hun jeugd verdwenen – in de jaren vijftig gesloopt voor de uitbreiding van de stad die snakte naar huizen. Gerrit ging aan de slag bij andere groentekwekers, waaronder zijn toekomstige schoonvader; later werd hij hovenier bij de gemeente Amsterdam. Na een burgerlijk huwelijk in juli 1956, om zo in aanmerking te komen voor een huis, woonden ze in bij haar ouders. “Tegen de schuur werd een huis van ongeveer drie bij drie meter aangebouwd.” Op 8 september 1956 stapten ze letterlijk het huwelijksbootje in. Ze gingen varend voor het ja-woord naar de St. Augustinuskerk aan de Postjesweg.

Schrijnend

Sloop van waar ze ooit woonden is als een rode draad door hun leven. De plek waar haar vader en broers alles weer opbouwden, aan de Louwesweg, moest in de jaren tachtig wijken voor de bouw van een mogelijk Olympisch dorp. Hun huis in Osdorp, waar Ronald en Karin opgroeiden, werd in 2005 gesloopt vanwege stedelijke vernieuwing. Gerrit: “Het zit in de familie. Mijn grootouders hadden een tuinderij op de plek in Nieuwer-Amstel, waar nu ongeveer het Concertgebouw staat. Mijn vader moest met zijn tuinderij weg van de plek waar nu de Warmondstraat ligt.” Zelfs het vakantiehuisje van Nel en Gerrit in Noordwijkerhout moest op een dag plat.

“Het went nooit”

Op hun oudere dag, inmiddels alweer ruim twintig jaar geleden, kozen ze voor een seniorenflat in Nieuw Sloten. Dat ze er nu niet meer samen kunnen zijn, noemt dochter Karin schrijnend. “Het is toch raar dat je na zeventig jaar huwelijk niet meer bij elkaar kunt wonen omdat er nergens plek is voor een echtpaar.” Haar moeder knikt. “Het went nooit, maar ik heb er vrede mee. Gelukkig kan hij nog elke dag op bezoek komen. Ze zijn in De Schutse allemaal jaloers op me.

Vijftig, zestig, zeventig

Maar hoe lang nog, vraagt Gerrit zich af. “Alles kost steeds meer moeite en tijd.” Ze houden de moed erin. Dankbaar en blij dat ze hun platina trouwdag hebben gehaald.

In 2016 zei Nel tegen de Westerpost: “Vijftig vonden we al heel wat, maar zestig..!” En nu? “Nu is het zeventig. Nu is het helemaal wat,” lacht ze. Ze vieren het met kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en andere familieleden en vrienden. Na deze mijlpaal is er nog maar één wens: zo lang mogelijk samenblijven.