Maura Landsaat debuteert als 17 jarige in Eredivisie

Al heel jong - zelf schat ze in op 4 of 5 jarige leeftijd - werd de in Assendelft wonende speelster gegrepen door het handbal. Haar tante speelde bij het roemruchte Aalsmeer. “Een leuke club” omschrijft zij. Waarom juist onder de lat lijkt logisch gezien de familievoordeuren. “Ik was niet zo goed in rennen en dan is keeper wel een mooie plek. En je moet er ook een beetje gek voor zijn” oppert zij lachend na haar laatste training bij VOC in Amsterdam Noord.

Al heel snel wist zij dat zij het maximale uit haar zelf wilde behalen. De gedrevenheid zat er al vroeg in. Bij Aalsmeer leerde zij veel, speelde daar negen seizoenen, koos toen voor SEW in Nibbixwoud waar zij Nederlands kampioen werd in de B jeugd, om aansluitend bij VOC (het vroegere Volewijckers waar haar tante Natalie Verwaijen-Landsaat ook speelde) in Amsterdam Noord te belanden.

Tussen al dat sporten door is Maura ook nog even fotomodel geweest. “Dat was een vrij pittige combinatie. Want ik trainde iedere dag met veel plezier, mijn school (ze volgt een VWO 5 opleiding) werkte mee en mijn ouders moesten altijd paraat staan. Mijn moeder bracht mij altijd naar de trainingen en fotosessies. Dat was op zeker moment niet meer te combineren.”

In de weekends vormen de wedstrijden een echt uitje. Dat plezier is heel belangrijk. Haar talenten bleven niet onopgemerkt. Foreholte trainer Patrick Jordaan was een ‘oude’ bekende voor haar (bondstrainer Oranje O16) die vertelde een keeper nodig te hebben. “Ik heb toen een keer meegetraind met Dames 1. Dat had ik nooit kunnen bedenken. Ik ben straks veruit de jongste in de selectie. De meiden betrekken mij in alles. Dat voelt heel goed.”

Per het nieuwe jaar - midden in het seizoen - treedt zij in Voorhout en de Eredivisie aan en hoopt haar steentje bij te kunnen dragen. Het WK handbal volgt zij op de voet. Want zij beseft zich dat je van kijken naar dat niveau heel veel kunt leren. “Heel jammer dat de meiden de finale niet haalden, maar wat een prestatie weer.”

Spelen op het allerhoogste niveau. Ziet zij ooit een profcarrière zitten? “Dat is in Nederland lastig hoor” legt ze uit. “Dan moet je in Zweden, Denemarken, Noorwegen, Hongarije of Frankrijk zijn. Laat ik eerst maar proberen om vaste keeper te worden van Foreholte. In mijn eerste seizoen is handhaven het streven. Daarna uitgroeien tot een stabiele Eredivisie club. Maar natuurlijk hoop ik ooit bijvoorbeeld eens landskampioen te mogen worden, Europa Cup te spelen en wie weet zelfs in Oranje t komen.”

Voor het zover is zal Maura nog vol aan de bak moeten. En daar heeft zij veel zin in daarbij onvoorwaardelijk gesteund door haar ouders.