Martens’ onontkoombare afscheid

Zeg je Maarten Martens, zeg je finesse. Subtiliteit, listigheid. We hebben het over de voetballer. De stilist in wording, die op 8-jarige (!) leeftijd in de jeugdopleiding van Anderlecht belandde. De in Eeklo geboren Belg maakte zijn eerste goals op het gras van Klauwaerts Bassevelde. Al vroeg werd zijn buitensporige talent herkend en lag een mooie toekomst voor hem in het verschiet. Maarten Martens is een voetballer geworden waarvoor je naar het stadion kwam. Hopend dat zijn naam op het wedstrijdformulier was te vinden, omdat de linkspoot nogal eens door blessures is geplaagd gedurende zijn loopbaan. Maar als Martens speelde was het genieten. We herinneren zijn ragfijne, winnende stiftje in de thuiswedstrijd tegen PSV in 08/09. Martens, terug na een blessure, als invaller. Hij verdween daarna niet meer uit de basis in het superseizoen onder leiding van Van Gaal. 7 goals en 6 assists tot aan het kampioenschap. Nooit gemeen, altijd sierlijk. Vriendelijk. Een voetballer pur sang, waarvan nou niet direct werd verwacht dat hij later trainer zou worden. Maar dat gebeurde wel. Martens’ congé afgelopen week was onontkoombaar. Een pijnlijk besluit, niettemin, zei ook Huiberts. Martens sprak niet voor niets over “mijn club”, toen hij werd aangesteld als hoofdtrainer. Een afscheid met een hoger puntengemiddelde dan Verbeek én Adriaanse. De extreme wisselvalligheid is Martens opgebroken. Laten we hem in Alkmaar vooral herinneren als de sierlijke topvoetballer. Met ‘t gouden linkerbeen. MM, merci!