Als tieners en begin twintigers kwamen de jongens van de Creutzberglaan in de zomer bijna dagelijks op begraafplaats Duinrust. Nou ja, ervoor dan, want daar lag het prachtige grasveld — ideaal om een balletje te trappen. De hele buurt wist het: na het avondeten waren de voetballers daar te vinden. Het werd gedoogd omdat we het netjes hielden. Dat kon toen nog. We hebben daar heel wat uurtjes doorgebracht.
Ook tijdens corona ben ik er vaak geweest. Omdat ik toen bronchitis had en veel liep te hoesten, liep ik daar altijd mijn rondjes. Niemand ergerde zich aan mijn geblaf. Er heerst altijd rust en regelmatig kom je een konijntje tegen of hoor je allerlei vogels fluiten. Ik denk dat ik toen alle graven wel een keer gezien heb — ook de islamitische, bovengrondse en bosgraven.
Nu wandel ik er af en toe tijdens een rondje om, en vier keer per jaar even bij mijn ouders langs. Elke keer zeg ik de twee witte goudkarpers van mijn schoonouders gedag, die daar met toestemming in de vijver van hun oude dag genieten.
Afgelopen week was ik op Duinrust voor de uitvaart van een overbuurman (91) — een oud-tuinder en goede vriend van onze ouders. Na de mooie dienst begeleidden we hem naar zijn laatste rustplaats, met zijn slotkeuze knetterend uit de boxen van de aula. Hij was fan van dit nummer van deze zanger en hij was zelfs een keer met zijn zoon naar zijn concert geweest. Even werd de stilte een paar minuten verdreven door Iggy Pop met zijn fantastische ‘Lust for Life’.
Deel Actueel is een column van Siem Weterings. Heb jij een tip voor Siem? Mail hem dan op siem.weterings@gmail.com.
