Ik heb bijna veertig jaar in het bedrijfsleven gewerkt bij een scheepvaartbedrijf in IJmuiden. Net toen ik volgens de cao een dag minder mocht werken, kreeg ik te horen dat ik vijf dagen per week thuis mocht blijven. Natuurlijk had ik dat zien aankomen. Na de val van de gebroeders Lehman in 2008 ging het ook steeds slechter in de scheepvaart. Zaten we in de hoogtijdagen nog met vijftien collega’s op onze afdeling, in 2016 zat ik er als enige. Ik was te duur, dus na 39 jaar en één maand mocht ik huisman worden.
Toen het afscheid van Mr. BTS werd aangekondigd, kreeg ik van onze vele internationale klanten hartelijke en persoonlijke dankwoorden voor de fijne jaren van samenwerking. Bijna alle vrouwelijke collega’s hadden speciaal voor mij een appeltaart gebakken. Ik heb nog wekenlang iedere dag een puntje gegeten. Ook kreeg ik een prachtig boekje met bijna veertig jaar aan foto’s en herinneringen. Mijn afscheid kwam eigenlijk te vroeg, maar na een halfjaar was ik eraan gewend en ben ik vrijwilligerswerk gaan doen.
Hoe anders is dat in de politiek. Je hebt je voor honderd procent ingezet om tijdens jouw periode je best te doen voor de inwoners en ondernemers van Beverwijk. Als er dan een afscheidsreceptie voor maar liefst drie wethouders wordt georganiseerd, is de opkomst bijzonder matig. Familie, een paar ambtenaren, wat partijgenoten, een handjevol raadsleden en welgeteld tien burgers. Het Beverwijkse bedrijfsleven schitterde grotendeels door afwezigheid. Als ondernemers een wethouder nodig hebben, roepen ze om het hardst, maar als die vertrekt, hebben ze er blijkbaar niets meer aan.
Ach ja, misschien hoort dat bij de politiek. Ik noem het liever een kwestie van fatsoen.
Siem Weterings
Meer nieuws uit Beverwijk?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie