Het spreekuur van dierenarts Marjolein: Een sluitend probleem

Elke dierenarts heeft zo van die patiëntjes dat je nooit meer vergeet. Sjors een klein hondje van net een jaar oud met grote ogen en een nog grotere nieuwsgierigheid. Sjors kwam binnen met een hangend staartje en een buik die duidelijk pijn deed. Zijn baasje vertelde dat hij niet wilde eten en steeds moest braken. Sjors maakte de zogenaamde bidhouding, dit doen honden wanneer ze erg veel pijn hebben in de buik.

Op de röntgenfoto zagen we het probleem: ergens in de darmen zat een verstopping. Geen tennisbal, geen sok, maar iets kleins en hard. Sjors kreeg van ons een braunule (een klein buisje in het bloedvat waar wij de narcose door geven en infuus kunnen toedienen). We besloten namelijk te gaan opereren. Terwijl Sjors rustig lag te dromen, maakten wij voorzichtig de buik open en controleerden wij alle darmen tot we het harde stuk gevonden hadden. De darm was geïrriteerd, maar gelukkig nog niet enorm aangetast en gezond genoeg. We konden de darm vlak bij het voorwerp openen. Het bleek een dopje van een flesje. Niet meer perfect rond (Sjors had er vast ook even op zitten kauwen). Altijd verbaas ik mij weer wat onze huisdieren allemaal opeten. Tja, nieuwsgierigheid heeft soms geen maat.

Maar zo’n klein voorwerp kan dus wel een groot probleem kan veroorzaken. We verwijderden de dop, hechtten alles netjes weer dicht. Sjors werd met een van onze lieve paraveterinairen naast zich wakker en begon meteen weer zachtjes te kwispelen. Nadat hij netjes een drolletje had gedaan (ja daar zijn wij dan heel blij mee) mocht Sjors weer naar huis.

Een paar dagen later huppelde hij alweer de praktijk binnen voor de controle met zijn staart omhoog en een blik vol levenslust.