Column Marc Tangel: Torenteloorgang
De Pier is dood. Leve de Pier! Het is een dubbel gevoel, dat mij nu al de gehele maand kwelt. Twee jaar geleden waarschuwde toenmalig wethouder Mulder ons nog dat het Scheveningse wandelhoofd in dermate slechte staat was, dat afbraak misschien wel op de loer lag. Dat tij is nu gekeerd. Er is een reddingsboei in zicht voor het historische bouwwerk dat het begin markeert van de periode dat Reinder Zwolsman over onze badplaats heerste. In zijn dagen was Scheveningen een uitgebluste plek vol vergane glorie, maar hij wakkerde het vuurtje weer aan. Of zijn ‘Plan Nevi’ nu echt zo’n zegen was is nog dagelijks onderwerp van discussie op Haagse facebookgroepen, maar met de Pier was iedereen toch wel blij. Zo lang hij maar gratis toegankelijk was.
Dat de exploitatiekosten ondoenlijk waren, zorgde er voor dat de Pier de afgelopen vijftig jaar een handvol keer van eigenaren wisselde. Bij elke overname werd er wat hoogstnoodzakelijk oplapwerk verricht, maar grondig aangepakt werd het wandelhoofd nooit. Tot de noodoproep van Anne Mulder twee jaar terug. Alle betrokken partijen leken te begrijpen dat er nood aan de Pier was en de koppen werden bij elkaar gestoken. Nu ligt er een ambitieus plan. Met hotelkamers, wellnessruimtes en een uitwaaipark boven zee. Het reuzenrad blijft. Maar de uitkijktoren niet.
Zie hier mijn dilemma. Naast de vreugde dat deze parel van de Scheveningse wederopbouw waarschijnlijk toch niet ten onder zal gaan, is er ook de onrust om het mogelijk verdwijnen van mijn favoriete plek: de uitkijktoren die al sinds april 1962 onlosmakelijk aan het wandelhoofd is verbonden. Vele voetstappen heb ik op die wenteltrappen liggen. Ontelbare liefdesverklaringen heb ik in de loop der jaren op de muren zien staan en later weer doorgekrast zien worden. Of overgeverfd. En niet te vergeten de ochtenden in mijn studententijd dat ik Scheveningen vanuit grote hoogte zag opstarten, op een tijdstip dat vooral de schoonmaakploegen en een verdwaalde ochtendzwemmer het in de badplaats voor het zeggen hadden.
Vele plannen heb ik in de loop der jaren zien passeren, maar telkens ging de storm weer liggen en kon ik met gerust gemoed de trappen van de toren weer beklimmen. Deze keer lijkt het toch echt anders te gaan. Een onderzoeksbureau werd in de arm genomen. De politiek heeft zijn vertrouwen uitgesproken en buurtbewoners zijn blij met de plannen die zijn verzonnen. Het tij is gunstig, het vuur is door de volgende generatie opnieuw aangewakkerd. Een nieuwe Pier zal uit zijn eigen as herrijzen.
Toch zal ik de uitkijktoren gaan missen. Het was een heerlijk punt waar je het drukke Scheveningen meestal in alle rust kon observeren. Een prachtig panoramapunt om de kustlijn van Scheveningen in alle jaargetijden vast te leggen. Dit soort uitkijkjes op Scheveningen beginnen schaars te worden. Kunnen we die Belvedère niet weer eens opbouwen?
Meer nieuws uit Den Haag?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie